Nou ja zeg. Zou ik toch bijna vergeten mijn eigenste dochter online met haar verjaardag te feliciteren. Schandálig.

Proost, Nyn! Op naar je vierde!

Wat is het stiiiiiil, met maar één kind in huis! En wat kun je dan lekker rustig aan tafel zitten! En wat ligt dat andere kind eigenlijk snel in bed zeg!

Gelukkig komt-ie morgen alweer terug, vol met verhalen over haaien en tijgers en alleen van de grote zwembadglijbaan. Want aan de telefoon, dat is toch niet hetzelfde. We moeten hem kunnen ruiken! En dat het dan weer aan alle kanten friemelt hier, ach, dat nemen we dan maar voor lief.

Wat dingetjes.

- dat je je stiekem toch een beetje schaamt dat je zojuist bij de AH serieus overwoog een doosje van die mintjes bij de kassa  te nemen, zodat je die 90 cent tot de 20 Euro kon overbruggen, want dan zou je twéé pakjes plaatjes krijgen, in plaats van miezerig een.

- dat je nog steeds de buren moet uitnodigen voor een welkomst- en kennismakingsborrel, maar dat je dat steeds uitstelt omdat de buurvrouw de hele dag poetst en jij heus je best doet, maar dat het bij jou nooit zo schoon zal zijn als bij haar.

- dat het sneeuwt! Alweer!

- dat Windows 7 best fijn is, ook al doet je favoriete spel het niet meer en moet je nu in de registry gaan graven

- dat je blij bent met de steunbetuigingen naar aanleiding van het vorige bericht

En dan nog wat foto’s:

Een pop.

Nog een pop, maar dan zelfgemaakt. (Hebben? Hier: klik.)

Een kind.

En nog een kind!

Wat een geluk.

Ik ben gewoon niet zo heel erg geïnspireerd. Ik weet echt niet waar ik over moet schrijven. Over de sneeuw buiten? Van sneeuw zal ik nooit genoeg krijgen – maar er zullen vast zat mensen zijn die het zo langzamerhand meer dan zat zijn. Over mijn obsessie voor poppen? Ik denk niet dat dat ook maar iemand interesseert, buiten mijn medestanders in het poppenwereldje. Over mijn kinderen, dan? Tja. Voor mij erg bijzonder, maar voor anderen?  Over mijn werk, dan? Mwah. Valt ook niet zo bijster veel over te zeggen, eigenlijk. Het laatste boek dat ik heb gelezen? Dan Brown – anti-climax.

Op het gevaar af een beetje depressief te klinken: wie niks meemaakt, heeft ook niet zo heel veel te vertellen. Dat is zo’n beetje de conclusie. Iemand nog suggesties voor een nieuwe windrichting in mijn bestaan, toevallig?

Poehee, ik ben er weer. Er had weer eens een of andere idioot gemeend mijn site te moeten gebruiken voor het versturen van een hele lading ongewenste email, dus hij was even op slot. Alles is weer up to date nu, potentieel gevaarlijke (lees: eventueel makkelijk toegankelijke) oude weblogs staan op non-actief. Hopelijk dus geen inbraken meer!

Verder niet echt nieuws, vrees ik. Ik pruts wat met poppen, ik geniet van de sneeuw en het lekker koude weer. Ik werk eens wat. En ik heb vooral heel veel aanvaringen met mijn puberkleuterzoon. Er schijnt al sinds het begin van het schooljaar een project sociale omgangsvormen (of zoiets; ze noemden het anders) te lopen op school. Nou, ik heb er nog niet veel van gemerkt! Het lijkt er eerder op dat de bloedjes nu dus haarfijn weten hoe ze het NIET moeten doen en dat maar in de praktijk gaan brengen… Pfff, ik troost me maar met de gedachte dat het allemaal wel weer over zal gaan, ooit.

Hier:

Helemaal opgedoft for het kerstdiner op school.

Aan het eind van de avond danste hij wild met alle meisjes uit zijn klas. Het lijkt verdorie zijn vader wel!

Ik ben er heus nog wel, hoor. Echt waar. Maar als ik geen monsters aan het meppen ben, dan houd ik me hiermee bezig:

Nog zo’n grote obsessie. En als ik dat niet doe, dan brei ik. Of lees ik. Of knuffel ik mijn kinderen. En verder staat alles een beetje stil hier. Volgens Nynke: alle auto’s. Volgens mij: het leven in het algemeen. Het wordt hoog tijd voor weer eens wat meer leven in de tent, ja. Maar eerst de kerstvakantie maar weer even door.