Na een dag worstelen met hele kleine stukjes poppentricot wilde ik mijn nieuwe naaimachine bijna de tuin in schoppen, tot ik opeens dacht aan mijn speldenkussen. Of eigenlijk: de spullen die ik daarvoor gekocht had. Natuurlijk! Het speldenkussen! Men neme:

1 lapje Amy Butler stof

1 lapje 100% wolvilt

2 met stof beklede knoopjes

een flink eind borduurgaren

een flinke pluk vulwol

een klein beetje gedroogde lavendel

een schaar

een naaimachine

en 30 minuutjes vrije tijd.

En voila!

Een speldenkussen! Mijn naaimachine en ik zijn weer vriendjes, mijn spelden zijn blij. Wat wil een mens nog meer?

P.S. Voor wie er ook een wil maken (je weet maar nooit): hier staat hoe het moet.