Kijk, en dit doe ik dus het hele weekend:

Cakejes en taartjes en bonbons en ook nog een gebakken ei, maar dat stond niet zo leuk bij de taartjestoren (hoe noem je zoiets eigenlijk echt?).

Jahaa, het is dan misschien nog lang geen 5 december, maar de voorbereidingen zijn in volle gang hier hoor! Vandaag zijn we extra naar Amsterdam gereden voor de IKEA minikeuken. Bijna nooit op voorraad – maar nu wel, dus we hebben onze slag geslagen. Met kookpitjes die echt rood gloeien… O, om toch weer een kind te zijn… (Jammer alleen dat je dan vanzelf ook weer puber wordt. Hmm. Nee, toch maar niet dan.)

Nu nog op zoek naar het piratenschip, de duikboot, en zelf nog even flink doorwerken aan het fruit, de cakejes en koekjes, de gebakken eieren (alles van vilt  natuurlijk, wat dacht jij dan! ), de poppenhuispopjes, etc. etc. etc.

Eigenlijk, bedacht ik vanochtend tijdens het terugsteken van de 100+ breisteekjes van mijn kantomslagdoek omdat ik een telfout had gemaakt, eigenlijk mag ik helemaal niet klagen. Ik woon in een groene gemeente (nog nooit ergens zoveel gemeentegroen gezien), in een groot huis, met een (voor deze contreien) aardige tuin met veel privacy. Tot zo ver de makelaarsomschrijving.

Ik kan (meestal) kopen wat ik wil van mijn eigen verdiende geld, ik heb daarnaast een man die genoeg verdient, dus om een centje meer of minder hoef ik niet wakker te liggen, ook niet in ‘deze tijden’. Maar mensen, het gaat niet om de materie. Het gaat om wat er van binnen gebeurt. Dat brengt me bij de wortels, en bij de knollen en citroenen.

Het gaat om het feit dat ik ervan baal dat ook dit huis weer niet goed geisoleerd is, dat ik ook hier weer elk geluid van hiernaast hoor. En ja, het had vele malen erger kunnen zijn, want stel je eens voor dat het een gezin met zes kinderen in de leeftijd van 2 – 16 was geweest. Dat is het niet, dus ik mag me in mijn handjes knijpen.

Het gaat erom dat ik me bekocht voel, knollen voor citroenen.

Het gaat erom dat ik net een beetje geworteld was, toen de ware aard van haar hiernaast naar boven kwam. Om het feit dat ik mijn hoofd heb moeten buigen omwille van de lieve vrede. Diep van binnen weet ik dat dat het beste was, want met ruzie ben je nog veel verder van huis, en het staat best leuk, het speelhuisje weggestopt in de allerverste, allerkilste hoek van de tuin zodat de glijbaan nog net past en je ook nog eens net de tuin weer uit kunt via de zijpoort, mits je niet te veel bitterballen nuttigt. En weet je, ik begrijp haar zelfs ook nog wel – maar het gaat om de manier waarop.

Conclusie: van mijn wortels,  die zich net een beetje lekker hadden ingenesteld in de Noord-hollandse dorpsklei, kun je een smeuiige najaarsstamppot maken nu. Ik ben dol op stamppot, maar mag het dan wel met die van de buren?

Wat kunnen mensen toch ontzettend STOM zijn soms. En dat alles om een simpel speelhuisje.

En bedankt, ook namens mijn wortels. GVRD.