Hij is er weer. *gelukzalige glimlach*

En om dat te vieren, zijn we gisteren de stad in geweest. Niet iets wat we normaal gesproken doen, en al helemaal niet samen, maar het grut was echt uit de  winterjassen gegroeid, en van het een kwam het ander. Bij elkaar hebben we volgens mij  wel 400 of 500 Euro meer geld dan ooit tevoren uitgegeven, maar ik ben nu dan ook wel de trotse bezitter van twee nieuwe vesten, een nieuw jurkje en drie basisshirts met lange mouwen (bij elkaar voor maar 137 Euro! Koopje, toch?). Olivier en Nynke hebben hun nieuwe jassen, en elk nog een complete wintergarderobe bovendien, en ook Pieter kan weer voor de dag komen. Volgend jaar gaan we weer!

Nu we er toch waren, ben ik ook maar alvast begonnen met de S-cadeautjes… Voor Nyn hebben we echt het meest afgrijselijke plastic kassaatje OOIT gekocht, met tuut tuut tie tuut geluid en een microfoon (die het hopelijk toch niet echt doet?) en een kassaband (ja, hoe noem je zoiets eigenlijk… een  rolband?) en boodschappen en en en… Ik weet zeker dat ze het geweldig gaat vinden. Oot wil voornamelijk Playmobil, maar net de dingen die hij wil, hadden ze niet, dus die moet ik maar weer laten bezorgen. Moet ik het alleen zo plannen dat hij er niet is wanneer het wordt afgeleverd… O man, wat een volksverlakkerij is het ook eigenlijk, dat december-gedoe!

Zo, en dan nu ECHT weer aan het werk, voordat mijn vinger stiekem richting de twee nieuwste afleveringen van Grey’s Anatomy, Seizoen 6, kruipt. Mag niet. Mag niet. Mag niet. Straks.

Ze zeggen toch altijd dat je iets pas echt mist als het er niet is? Nou, daar kan ik over meepraten. Niet zo zeer iets, maar wel iemand. Pieter is vanochtend vertrokken, zit deze hele week in de VS voor werk, en telkens wanneer ik een vliegtuig hoor (en dat zijn er nog wel eens wat meer, hier), dan moet ik sniffen. Ik weet nu al dat ik niet goed zal slapen straks, in zo’n leeg bed. En van het boekje dat ik moet redigeren, word ik vandaag extra misselijk. Zal blij zijn als het grut er weer is vanmiddag, dan heb ik tenminste nog iets om te knuffen. Snif.

Hiep hiep hoerij…
… voor zus en mij!

35. Nu voel ik me pas echt oud!

Ken je dat gevoel? Dat je heel veel ideeën in je hoofd hebt, maar dat het je maar niet lukt ze om te zetten in daden? Dat heb ik nu dus. En het is niet eens 35 graden!

Ik wil

minstens één pop maken met mijn nieuwe haartjesgaren

de ramen lappen (terugkerend thema)

eindelijk eens verder werken aan het vilten speelgoedeten (voor de Sint)

meer poppenkleertjes breien

alle poppen die ik nog op de plank heb staan afmaken

En ga zo maar door.

Pffff.

Ben ik in de speeltuin met Ol en Nyn, Ol speelt gezellig met een klasgenootje, komt opeens de moeder van eerdergenoemd klasgenootje aangestormd, blaft iets tegen Ol en verdwijnt op hoge poten weer, zonder mij een blik waardig te keuren. Huh? Ik was een seconde eerder achter Nyn aan, kwam moeders onderweg tegen, dus ik groette haar vriendelijk, kreeg alleen een soort snauw terug die misschien op hallo had kunnen lijken.

Waar gáát dit over?! Ja, dat vraag ik me ook af. Het enige wat ik kon opvangen, was iets met bellenblaas die blijkbaar kapot was.  Ik kan me niet herinneren dat Olivier die bellenblaas ook maar met een vinger heeft aangeraakt. Trouwens, wat dan nog. We hebben het over bellenblaas, ja, standaardcadeautje bij elke creche of school. Met de verhuizing kwam ik wel zes van die kleverige potjes tegen.

Ben ik nou gek? Of is dit de manier waarop moeders elkaar hier bejegenen? Een soort rite of passage, maar dan anders? Heb ik iets gemist? Is bellenblaas heilig hier?

Zucht. De contacten behoeven nog wat werk, geloof ik. Ik denk dat ik nog maar even wat nootjes ga eten. Zouden eekhoorns ook zo raar doen tegen elkaar?

Jongens, wat is het hier heerlijk. Gisteren waren we net eekhoorns – een paar stappen van onze achtertuin verwijderd, in het gemeentegroen, stikt het van de hazelnootstruiken! En niemand die de nootjes raapt. Nou, daar hebben we eens even verandering in gebracht, de mini’s en ik. Oliviers halve schoolrugzakje vol!

Het wordt echt herfst nu, en zoals gewoonlijk knapt mijn humeur daar enorm van op. Helemaal in dit nieuwe ruime huis! Toen ik gisteren van het consultatiebureau naar huis fietste (Nyn moest voor een extra controle in verband met haar niet zo heel handige manier van lopen, maar eigenlijk wist men er daar ook niets zinnigs over te zeggen, dus mogen we over drie maanden weer terugkomen…), was ik ineens zo blij dat ik hierheen mocht, dat ik niet in het buurtje daar hoefde te blijven, zoals vroeger. En nu zit ik op mijn zolderkamer, terwijl buiten de wind en regen tekeer gaan, en voel ik me gewoon als een visje in het water.

Dat ik dat ooit nog mocht meemaken! Ik word er gewoon bijna sentimenteel van. Nu gebeurt dat de laatste tijd wel vaker – zoals dinsdag, toen ik op Oliviers school stond te kijken naar al die springende kindjes, die helemaal uit hun dak gingen bij het verrassingsoptreden van Ali B (ter ere van het 25-jarig bestaan van de stichting waar de school deel van uitmaakt). Ik moest gewoon een paar keer extra met mijn ogen knipperen, ik Muts. Ach, het komt gewoon door de herfst, ja. Of zou het dan toch de leeftijd zijn? Allemachtig.