Toch is het lastig, zo’n nieuwe school. Je wordt er vanzelf opstandig en schreeuwerig van. Zeker als je ook nog eens een moeder hebt die niet het zeldzame talent heeft alle kindjes én hun ouders vanaf dag 1 te herkennen. Zodat je daar staat, op vrijdagmiddag, naast de fiets van je moeder, terwijl HET vriendje met de grote auto zich inmiddels uit de voeten heeft gemaakt, en je niet niet weet waarheen. Dan kan je moeder praten als Brugman, het helpt allemaal helemaal niks. Het beste wat je dan kunt doen is a) HEEL hard brullen, b) thuis alles overhoop schoppen en c) je zusje molesteren. Liefst allemaal tegelijk, voor maximaal resultaat.

Het valt niet mee, als vijfjarige je veilige plek in de groep weer vinden.

En toen… was de zomervakantie ineens voorbij! In dit gedeelte van het land dan.

Het is stil hier nu, met beide kindjes de deur uit. Nyn is al lang gewend bij haar nieuwe kinderdagverblijf; vanaf dag één leek het alsof ze nooit ergens anders was geweest. Olivier verkondigde gisteren nog stoer dat hij snel nieuwe vriendjes ging maken op school, maar hield vanochtend, toen we het schoolplein op liepen, onze handen nog even heel erg stevig vast. Het is ook niet niks, zo’n nieuwe school, met al die onbekende snuitjes die je aanstaren. Gelukkig mocht hij als nieuw kindje naast juf zitten vandaag. Ik ben benieuwd naar zijn verhalen straks!

Nu ga ik eerst nog snel even aan het werk, op mijn eigenste zolder/werk/logeerkamer. Wat een luxe!

Ze zeggen dat het mannenvoer is. Ik had er al zo vaak over gelezen, maar tot nog toe had ik het niet geproefd. Nu wel! Bij uitstek geschikt om te eten tijdens het lezen van fantasyboeken, en ook bij Diana Gabaldon*. Als ze weer eens een pie of een stew eten, dan heb ik mijn antwoord klaar: beef jerky! Van die leerachtige lapjes gedroogd vlees, echt, smullen.

Ze hebben ze hier in het dorp bij ‘s lands grootste kruidenier (ik ga hier geen reclame zitten maken, want sinds ik hier woon, ben ik gvrd gemiddeld 4 Euro duurder uit bij het doen van mijn dagelijkse boodschappen. Ik mis mijn Deka!!) in zakjes van 25 gram. Belachelijk natuurlijk – in twee happen leeg! Gelukkig ook online verkrijgbaar, in zakjes van wel 50 gram. Dat schiet op. Edit: mwah, deze jerky zou ik niemand aanraden. Droog, leerachtig, en alle smaken zijn hetzelfde! Ik zoek door…

* Heb het boek weer teruggevonden! Gewoon zelf in een doos gestopt natuurlijk. Maar ik kan dus weer even vooruit. Hoera!

Jawel, ik zit alweer achter mijn eigen vertrouwde PC, al een week ongeveer. Maar die foto’s, die moeten nog even wachten hoor. Tot het huis er iets minder uitziet alsof er een bom is ontploft. Want al hebben best wel veel dingen hun eigen plekje inmiddels gevonden,  best wel heel veel andere dingen (boeken, bijvoorbeeld. Of wol. Mijn hemel…) ook nog niet.

Bovendien wonen er in dit dorp meer spinnen dan mensen (niet dat ik bang ben voor spinnen, maar het ziet er zo slordig uit, al die webben), en hebben we ook nog een mystery guest in de vorm van een slak die (echt, ik lieg niet) elke nacht uit het (heel seventies, in de vloer verzonken) verwarmingsrooster komt geslopen, mijn nieuwe rode mat helemaal volcirkelt met slijm en zich dan weer snel verstopt. Jullie begrijpen dat ik het schoonmaken van het rooster nog steeds voor me uit schuif. Ik durf er alleen van ongeveer een meter afstand naar te kijken, me verbazend over de hoeveelheid spinnewebben en slakkenslijm aldaar.

Oja, en dan is het ook nog warm. Trouwe lezers van dit weblog weten dat bij mij de energiestand dan naar ongeveer -200 keldert. En dus gebeurt er hier helemaal niks. Dit is alweer de derde dag dat ik alleen thuis ben met het kleine meisje; de grote jongen is op zijn jaarlijkse kampeeruitje met opa en oma – en ik kan jullie wel vertellen, de lamlendigheid heeft genadeloos toegeslagen. Al drie dagen neem ik me voor, zoals het een goede pas verhuisde huisvrouw betaamt, de ramen eindelijk eens te lappen, en al drie dagen lang kom ik niet verder dan bewonderend naar mijn twee nieuwe zemen staren. Misschien dat ik vandaag eens uit de band spring. Misschien bak ik wel een cake.

We zijn er! Het is wel even wennen, ik voel me nog wat ontworteld… Gek was dat, het oude huis schoonmaken en al ergens anders wonen. Het is je huis niet meer, en je wilt ook niet dat het je huis nog is, maar het ruikt wel nog als thuis. Terwijl het nieuwe huis eigenlijk alleen nog maar naar verf ruikt, met hier en daar nog wat muffigheid van de vorige bewoners.

Andere geluiden, dat is ook wennen. Niet zo geluiddicht als ik gewild zou hebben – ik geef de hoop maar op, op dat gebied. Maar de buren lijken me nog steeds erg aardig, en ze roken, rochelen of stinken tenminste niet! Nog één dag dozen uitpakken, en dan is het terug naar het normale leven. Pieter weer aan het werk, en ik ook, als een gek, want boekjes redigeren en verhuizen, nee, dat gaat niet echt samen.

Binnenkort foto’s, als mijn PC ook is aangesloten (zit nu op Pieters laptop).