Wij zijn even een weekje spelen in Overijssel. Dag!

Ha! Ik begin nu écht op stoom te komen! Gisteravond heb ik maar alvast even het verhuiskaartje gemaakt. In fijne jaren zeventig-kleuren, welteverstaan. (Toen ons nieuwe huis werd gebouwd, was ik precies een jaar oud.) Nu wel nog even snel een nieuwe kleurencartridge halen bij de computerboer… want anders worden het jaren dertig-kleuren! Ook mooi, maar dat laten we juist (met een beetje pijn in het hart) achter ons… Aan de andere kant: wie zegt dat je je seventies-huis niet in de stijl van de roaring thirties kunt aankleden? Ha!

Nog maar 41 dagen luisteren naar het infantiele geleuter van die stomme trut muts van hiernaast tegen haar beesten. Nog maar 41 dagen stank en gerochel. Nog maar 41 dagen wakker schrikken van het geschreeuw aan de andere kant van de slaapkamermuur. Nog maar 41 dagen, en dan mogen we aan de slag!!

De offerte van de aannemer is binnen; die gaan we donderdag met de beste man bespreken. Verhuizer nummer twee is net langsgeweest; morgen de offerte. De lijst met instanties die een adreswijziging moeten krijgen groeit gestaag.  En ik? Ik word elke dag een beetje vrolijker!

Het was weer tijd voor het ritueel van de lente: teennagels lakken! Een vers roze laagje erop, en ergens in de winter is het dan bijna weggesleten, een zoete herinnering aan zon op de blote tenen. Vergeef me, ik heb een overdosis aan energie vandaag, blijkbaar maakt dat een mens poëtisch op de vroege morgen.

Waar waren we. Oja! Teennagels en lak. Heel erg interessant voor vijfjarigen, ook. “Mama! Mag ik dat ook?” Van mij wel. Weet je wat, we doen allebei je grote tenen, goed? Het is goed. Wel even stil blijven zitten hoor, anders gaat het er meteen weer af! Oja. “Mama, zit het er na dit dagje ook nog op?” Jazeker jongen. “En na dit nachtje?” Yup, ook nog. “En mama, mag ik ook nog die glittertjes erbij?” Waarom ook niet.

Even snel vooruitspoelen. Vanochtend in bed, dun lijfje gezellig tegen mijn rug, Poppie wordt over me heen geslingerd. “Mama?” Ja? “Mag ik vandaag mijn sandalen aan? Dan kan ik het aan mijn vriendjes laten zien!” (Huh? Wat? Oja!) Ehm… nou… Even nadenken. Kan ik zeggen: maar je vriendjes vinden nagellak vast stom? Niet nodig – “Mama. Als ze dan zeggen ‘Olivier is een meisje’, dan zeg ik gewoon: je jokt!!!”

Niks mis mee, met dat kereltje. Lak erop, en lak eraan!

We (wie houd ik voor de gek – Pieter en Olivier) hebben vandaag niet minder dan 14 vuilniszakken oude kleding naar de bak van de Schalm (kringloopwinkel) gebracht. Vijf zakken waren van mij; ik heb een hele zielige kast nu. Ik denk dat ik alle lege planken en laatjes maar ga opvullen met wol – daar heb ik genoeg van! Kleren? Who needs kleren… Ik ga toch nergens heen.

Alle oude kleertjes van Nynke en Olivier zijn ook weg. Oké, bijna alle, want het deed wel pijn. Sommige kon ik gewoon niet weg doen! Die van Olivier, ja, die wel, want die lagen er al zo lang,  maar die van Nynke, dat lijkt nog maar zo kort geleden… Toch is het goed dat ze weg zijn – dat scheelt zo weer 1000 Euro op de offerte van de verhuizer!

Met andere woorden: het grote opruimen is begonnen!

Gisteren weer even in het huis geweest. Mijn hemel, het zag eruit alsof er een bom was ontploft! Ik geloof niet dat ik zo zou kunnen wonen. Ik bedoel, ik dacht dat wij veel spullen en rommeltjes hadden (die overigens nu nog steeds zitten weggestopt in kasten, klein overblijfsel van de bezichtigingen, ha!), maar nadat ik de chaos daar heb gezien, vind ik ons huis ineens heeeeeel netjes en georganiseerd!

En toch (of juist daarom, misschien) werd ik er weer helemaal blij van. Want als al die rommel eruit is, als alles geverfd en opgefrist en opgeknapt is, dan wordt het zo’n geweldig leuk huis! Ik voel het gewoon.

Nu ga ik even een rondje door de kamer dansen. En daarna mijn konijneneierwarmers (dat leest lekker, hè!) afmaken.

Wil iemand dit kleintje misschien eens vertellen dat het echt niet netjes is als je je ouders potverdorie elke nacht een paar keer wakker maakt? Die periode hadden we nu toch wel gehad, dacht ik zo! Zucht. ‘T zal wel aan de lente liggen, of zo. Slapen jij! Ssssst, slapen!

Ik probeer echt te werken vandaag, met mijn hoofd vol watten. Echt. Ik heb zelfs al twee hoofdstukken af. Twéé! Normaal gesproken doe ik zeker het dubbele! Grom. Misschien moest ik het maar gewoon opgeven en verdergaan met mijn andere hoofden vol watten wol.

Ik dacht eigenlijk dat het nooit zou gebeuren, dat ze voor altijd bij mij zou blijven wonen, en misschien hoopte ik dat stiekem zelfs wel. Maar: Rosalina is verkocht! Twee maanden noeste arbeid, een hele week twijfelen wat voor prijskaartje ik er toch aan zou hangen, en een maand of vier op Etsy… floep! Een klein meisje in Amerika, Sophia genaamd, gaat voortaan voor haar zorgen.

En nu moet ik als een gek aan de slag om die lege plek op mijn poppenplankje hier in de woonkamer (en natuurlijk in mijn Etsy-winkel) op te vullen. Maar ja, ik wil ook graag de eierwarmertjes voor Olivier en Nynke afmaken. Per slot van rekening is het Pasen voor je het weet. Wat een dillema!