Herfst! Herfst! Herfst! Jaaaaaa! Mijn favoriete seizoen is aangebroken! Oké, al een paar dagen geleden, dus ik ben wat aan de late kant met dit postje, maar dat mag de pret niet drukken. Onze seizoentafel is bijna klaar; Olivier moet mag alleen nog even een mooi aquarel in herfstkleuren schilderen voor de achtergrond. En het licht buiten is zo mooi!! Gisteren zat ik in de septemberzon met mijn breiwerkje bovenop de zandbak in de tuin, de kindjes om me heen spelend met walnoten, en toen voelde ik me zowaar gelukkig, zelfs met de rochelende buurvrouw en haar k-u-t-honden in de tuin naast ons.

Het enige probleem nu is eigenlijk dat ik compleet chagrijnig ben van de honger. Ik ben lichtelijk dichtgeslibd in de maanden dat ik thuiswerk, en met de niet mis te verstane zwangerschapsdiabeteswaarschuwing in het achterhoofd, probeer ik mijn eetpatroon weer naar een wat gezonder niveau te krijgen. Mijn maag schreeuwt de godganse dag moord en brand. Waarschijnlijk is de herfst ook niet meteen het meest logische seizoen voor zo’n onderneming… Eigenlijk hoor je dan vet op te slaan voor de lange koude winter, toch? Hmph.

Maar… het is niet alleen maar kommer en kwel: ik ben bijna klaar met mijn eerste popje voor de verkoop! Ben benieuwd. Waarschijnlijk ga ik haar op Etsy zetten, maar misschien ook alleen op mijn website. Ik weet het gewoon nog niet. T.z.t. zal ik hier een link plaatsen.

Ik vind het maar een rare leeftijd, 34. Zo oud was Pieter toen ik hem ontmoette, en nu ben ik het zelf! Destijds was ik nog een piepjong blaadje van 26. Wat lang geleden!!

Misschien dat ik vanaf nu maar niks meer aan verjaardagen ga doen. Alleen die van de kindjes, en verder niks. Dat is een stuk rustiger en een stuk minder confronterend.

Ik worstel me door een walgelijk slechte vertaling heen en droom ondertussen over alle mooie poppen die ik ook zou kunnen maken in diezelfde tijd. Bah.

Ik vraag me wel eens af of iemand mijn poppen zou willen kopen. En hoe je dat dan aanpakt. Hoeveel vraag je voor zoiets? Hoe zet je alle uren werk, alle ideeën en ontwerpen, alle liefde en plezier, om in een bedrag?

Oja, en wat is het allerlekkerste herfstgerecht? Ik heb zin in stoofpotjes, in pompoensoep, in stamppotten.

Wat een onsamenhangend stukje. Zo is het in mijn hoofd ook op het moment. Ik ga me er maar niks van aan trekken.

Ik wilde zo graag dat de herfst begonnen was, dat we vanochtend in het bos eikeltjes zijn gaan zoeken. Maar ja, die zijn er natuurlijk nog helemaal niet. Het regende wel! Dat was alvast prettig, want regen in het bos vind ik heerlijk. Het geluid alleen al doet me glimlachen, dat getik en gedrup en geritsel. Alsof er duizend kaboutertjes met emmertjes rennen.

En nu ga ik weer snel terug naar onze eettafel, waar Pieter en ik tegenwoordig gezellig samen hobbyen. Hij doet zijn postzegels, ik mijn popjes. Kneuterig toch? Ik voel me ineens een stuk minder eenzaam in mijn hobby-ijver. Liefs!

Na een dag worstelen met hele kleine stukjes poppentricot wilde ik mijn nieuwe naaimachine bijna de tuin in schoppen, tot ik opeens dacht aan mijn speldenkussen. Of eigenlijk: de spullen die ik daarvoor gekocht had. Natuurlijk! Het speldenkussen! Men neme:

1 lapje Amy Butler stof

1 lapje 100% wolvilt

2 met stof beklede knoopjes

een flink eind borduurgaren

een flinke pluk vulwol

een klein beetje gedroogde lavendel

een schaar

een naaimachine

en 30 minuutjes vrije tijd.

En voila!

Een speldenkussen! Mijn naaimachine en ik zijn weer vriendjes, mijn spelden zijn blij. Wat wil een mens nog meer?

P.S. Voor wie er ook een wil maken (je weet maar nooit): hier staat hoe het moet.

Ach… die arme Marietje is niet meer. Ze zag er al erg slecht uit de laatste tijd en scharrelde als een oud dametje door haar kooi, op zoek naar licht verteerbare, zachte hapjes.

We hebben haar maar begraven onder het konijnenhok, bij de andere overleden hamstertjes. Dag, beestje!