Oho, Pieter heeft een aanbieding voor een baan gekregen van YER. Ik heb de beschrijving en de functie-eisen gelezen, en ik vind het – als leek – erg goed klinken! Pieter zelf moet zoals gewoonlijk nog even een klein duwtje hebben.

“En is het wat dan?”

“Mwah, heb nog niet gekeken.”

Schiet op dan man! Ik ontplof bijna van nieuwsgierigheid!

Ach nee, ach nee, ach nee. Olivier heeft vandaag sportdag en het ziept van de regen! Arm kind! Hij heeft nog geen jas aan ook… Wij niet nadenkende ouders vonden dat niet nodig, want het zou toch heel warm ende broeierig worden. Oooo.

In ander nieuws: vandaag zijn Pieter en ik 5 jaar getrouwd. Destijds was het toch heel wat beter weer, daar in Artis!!

Mijn log wil steeds weer terugspringen naar wintertijd. Kan ik me helemaal voorstellen, die neiging heb ik zelf ook altijd. Toch is het niet helemaal praktisch, log. Dus, huppetee. Even doorzetten. Voor je het weet is het alweer herfst. Houd ik mezelf ook elke ochtend even voor.

Weet je wat mooi is? ‘s Ochtends om 9.00 u. de kinderen op de fiets hijsen en een rondje maken.

Het is dan nog een beetje koud, dus ze moeten wel een trui aan onder de jas, en graai even twee tissues mee uit de keuken, want snot zal er ook zijn. Maar dan, o, dan is het toch zo heerlijk. De wijk uit, de polder in. Over het wiebelbruggetje (“Papa fietst hier altijd gewoon hoor mama, die stapt niet af!”), langs het Spaarne, schiterdeschitter zonlicht, (heet het hier eigenlijk nog wel Spaarne, of is het al een Kanaal?), rechtsaf naar het Gemaal (“Hier malen ze water, he mama!”), door Spaarndam heen… Even naar de sluis, jammer, geen boten. Terug, Landje van Gruyters, woonboten, linksaf naar Velserbroek, lekker even spelen aan het plasje (snot afvegen, vingers met zand bij mondjes weghouden), op slinkse wijze kind no. 1 weer naar de fiets zien te krijgen (wedstrijd werkt altijd), kind no. 2 gewoon erop plempen, want die heeft nog niks te willen, en dan weer terug naar huis (“Even langs de tractor mama!”).

En dat alles in een uur! Nog de hele dag voor je, en nu al lekker loom!

Vandaag wil ik:

NIET

werken

schoonmaken

opruimen

WEL

popjes maken

breien

mijn wol organiseren

nieuwe knutselprojecten bedenken

mijn site verder uitwerken

Ojee.

Maar ik ben braaf, hoor. Ik mag niet zeuren. Ik klik gewoon mijn te redigeren bestandjes open en ga aan de slag. Toch zou ik soms willen dat ik van mijn hobby’s kon leven…

Het zijn de kleine dingen waar je je weer wat beter door gaat voelen. Pieter die terug is uit Engeland en zingend in de keuken staat, Nynke die ineens op handen en knietjes kruipt, Olivier die een mooie tekening maakt terwijl ik samen met Nyn een middagslaapje doe, komatsuna en snijbonen in het groentepakket. Daar word ik nou vrolijk van!

Wil iemand het kind even uitleggen dat het niet netjes is om je ouders elke anderhalf uur wakker te schreeuwen? Ik heb er gewoon droge branderige prikogen van, bah. En wat het nou was, Joost mag het weten. Het enige voordeel is dat ik haar waarschijnlijk zo meteen weer lekker in bed mag mieteren, zodat ik zelf rustig wat suffige klusjes kan gaan doen. Van die dingen die geen energie kosten – wol uitpluizen en een popje ermee vullen, ofzo. Gelukkig heb ik het priegelige naaiwerk al achter de rug.

Vandaag krijgt Nynke voor de allerlaatste keer een flesje met borstvoeding. De vriezer is leeg, het is over. En hoewel ze dat bij het kinderdagverblijf klaarblijkelijk reden tot vreugde vinden, ben ik er heel verdrietig om. Drinken bij mij deed ze al nauwelijks meer, en de afgelopen vier dagen zelfs ‘s ochtends vroeg niet meer.

Ik kan er niet aan wennen. Als het aan mij had gelegen, waren we nog tijden doorgegaan. Voor mij is borstvoeding het mooiste, het intiemste en het natuurlijkste wat je met je kind kunt delen, en het kan me niet schelen hoe eng dat sommige mensen in de oren klinkt. Het is een soort verslaving, het is de wetenschap dat jij ervoor zorgt dat je kind groeit en gezond is, dat jij haar kunt troosten als er iets aan de hand is zoals niemand anders dat kan.

Wat natuurlijk ook meespeelt, is de wetenschap dat er hierna niemand meer uit mijn borsten zal drinken. Opeens zijn ze weer wat de maatschappij ervan gemaakt heeft: lustobjecten. Niets meer, niets minder. En ook daar zal ik nooit aan kunnen wennen.

Nee, voor mij is vandaag geen vrolijke dag. Maar ja, als het kind niet meer wil… dan moet je je daar als moeder bij neerleggen.