Oké. Dit is toch wat raar. Ineens zijn al mijn categorieen verdwenen, én mijn linklijst is er vandoor gegaan. Eh. Help? Iemand wel eens soortgelijke problemen gehad?

O nee, ze zijn er weer. Slakken. Overal slakken. Ik heb niets tegen de beestjes, maar ik vind niets erger dan het geluid onder mijn voeten als ik er per ongeluk op ga staan. Het onbeschrijfelijke leed. Krak, daar gaat je huis. Splash, daar ga je zelf. Bestaat er iets ergers?

Sorry, slakken. Duizendmaal sorry. Ik doe mijn best, echt. Maar het is niet makkelijk, ‘s avonds laat in de stromende regen. Of ‘s ochtends vroeg manoevrerend met de fiets, 15 kilo kleuter achterop.

Het spijt me.

(Dat doet me denken aan het allerbeste verhaaltje van Toon Tellegen, over een beestje dat zich overal voor verontschuldigt… Was het een bladluis? Ik moet het eens opzoeken.)

Toch kan ik er maar niet aan wennen dat mensen u tegen me zeggen. Zeker niet als ze maar zo’n 10 jaar jonger zijn dan ik, zoals het meisje van de kapper afgelopen zaterdag. “Hoe draagt u uw scheiding meestal?” Oké, ik mag dan wat rimpeltjes rond de ogen hebben, ik mag dan niet helemaal strak in het vel meer zitten (twee kinderen baren doet dat met je, komt ze nog wel achter), ik mag dan niet meer gaan stappen en ik mag dan mijn k-i-n-d bij me hebben, dat maakt me nog geen andere diersoort. Dacht ik zo.

Het heerschap dat naast mij geknipt werd – type net iets te hard hees lachend, verhalen ophangend over poes die nú lag te werpen, ja, nee, hij had haar wel willen laten helpen, maar ja, toen keek hij in de tuin en toen zat de kat van de buren er al op – werd overigens geheel vanzelfsprekend wel getutoyeerd. Hij deed mij heel erg sterk denken aan L., met wie ik zo’n tien jaar geleden, rond dezelfde tijd van het jaar, een even kortdurende als hevige verliefdheid beleefde, die we vooral in bed doorbrachten. What can I say… lente, hormonen, ik werd nog niet met u aangesproken… Ik moest echt twee keer kijken om me ervan te vergewissen dat het hem niet was. Zo iemand die altijd een jongensachtige flirt blijft en die het nooit bij één scharrel zal houden.

Gelukkig ben ik daar inmiddels ongevoelig voor. Ik word tegenwoordig blijer van een nieuw geleerde breisteek dan van een hees lachend heerschap* Dus eh, meisjes die nog niet met u worden aangesproken, jullie mogen hem hebben! Maar dan ben ik voortaan wel Mevrouw.

*Tenzij dat hees lachend heerschap Pieter heet, natuurlijk.

Ben er nog wel hoor. Maar ik heb weer zo’n periode dat ik vooral aan het fröbelen ben (net weer een konijntje met jurkje af) en of dat nou zo interessant is voor jullie, ach…

Voor de rest gebeurt er niet zo bar veel in Meike-land. Pieter is gisteren weer naar Eindhoven geweest bij weer een ander werving- en selectiebureau, voor een verkennend gesprek over een baan bij een groot Zuid-Limburgs chemieconcern. Hij weet nog steeds niet of het nu echt iets voor hem is, die baan – aan de ene kant lijkt het hem best leuk, maar aan de andere kant… Eerst maar eens kijken of het concern zelf hem ook eventueel zou willen hebben. Banen in die regio zijn dungezaaid, dat wel. Maar hij moet er ook gelukkig mee zijn, én het moet toekomstperspectief bieden natuurlijk.

Nu maar even naar buiten, want het krijst in de box.

O, en ik moet jullie mijn laatste nieuwe creatie nog laten zien. Is het geen dotje? Al zeg ik het zelf!

Gemaakt naar dit patroon (link naar Etsy – dé verkoopsite voor creatievelingen over de hele wereld). Nog heel gemakkelijk ook! Ik ga er meteen nog eentje maken.

En nu maar hopen dat Nynke over een jaar of wat net zo fanatiek met popjes speelt als Olivier dat met zijn autootjes doet. Hoezo, genetisch bepaald?

Hè, lekker. Even tussendoor de badkamer soppen en dan vol goede moed weer door met de Sjeik en het Engelse meisje. Wat wil een mens nog meer? Behalve dan een enorm slechte BBQ-rib magnetronburger. Hé, die heb ik ook al! Ik móet wel gelukkig zijn.

Soms heb je het gevoel dat de dag je al heeft ingehaald nog voordat hij goed en wel is begonnen. Ken je dat? Ik heb dat tegenwoordig elke dag. Pfff. Ik hoop dat het snel weer over gaat!

Hoewel het er niet echt naar uitziet – volgende week is Pieter voor zijn werk naar Shannon en mag ik twee kindjes ‘s ochtends aangekleed en wel zien af te leveren op creche en school. Of in ieder geval op school. En die andere moet dan ook klaar zijn, want die kan natuurlijk niet alleen thuis blijven.

Neeeeeeeeee… Ik mag niet klagen natuurlijk, vergeleken bij veel anderen heb ik een luxeleventje, met een man die ‘s ochtends flink de handen uit de mouwen steekt. Maar toch. Ik ben nu eenmaal geen ochtendmens, en ik zie er nú al tegenop! Iemand nog tips, behalve heel veel koffie?