… hoera! Aan de ene kant lijkt het al zo lang geleden, maar aan de andere kant staat het nog precies in mijn geheugen gegrift: vandaag een jaar geleden werd Nynke (alias ‘Spekje’, toendertijd) geboren, na een bevalling van slechts 3,5 uur die ik voornamelijk vloekend en tierend, “Ik wil niet” roepend, doorstond.

Een jaar eigenwijs en vrolijk kindje, een jaar grote broer Olivier, een jaar niet doorslapen en (en daar ben ik best een beetje trots op) al een jaar borstvoeding. Nyntjedepientje: op jou! Dat je maar een grote meid mag worden.

Zo. Kind 1 is logeren bij opa en oma (krokusvakantie), kind 2 is naar het kinderdagverblijf, dus ik heb geen excuus. Vandaag gaat er gewerkt worden, en hoe. Even een paar hoofdstukken erdoorheen rammen. Hoewel – als jullie wisten wat voor slechte vertaling ik onder handen heb, dan zouden jullie dat ‘even’ meteen doorkrassen. Elke tweede zin moet ik herschrijven – ik had het beter zelf kunnen vertalen! Zucht. Nou ja, het heeft ook wel iets. Lekker mopperen en schoolfrikken, da’s best wel eens lekker. Hup! Alle wachtende popjes en breiwerken ten spijt ga ik nu toch écht aan de slag. Ik wens jullie een productieve dag!

Gisteren is Pieter naar Eindhoven geweest voor een gesprek bij YER. Sinds onze bruiloft had hij er niet zo netjes meer uitgezien! Stiekem is hij een pakman, echt, wat een lekker ding. Jammer dat hij zelf niet zo van pakken houdt. Hoewel, hij had hem vandaag ook aan naar zijn werk, sans stropdas, dat dan weer wel.

Maar waar was ik. O ja, het gesprek. Ging erg goed! Ondanks alles wat hij zelf altijd roept (ik kan geen kunstjes, ik doe maar iets vaags), had hij een erg interessant CV, aldus de meneer, en zijn salariseisen waren ook reëel. Met andere woorden: ze gaan voor hem aan de slag, en volgende week horen we meer!

Nieuwe lente, nieuw geluid? Toen ik gisteren voorzichtig vroeg waar ze dan voor hem gaan zoeken, zei hij, alsof het voor hem de gewoonste zaak van de wereld is: “O, de regio Maastricht, om te beginnen, maar als er ergens anders in de driehoek Eindhoven-Nijmegen-Zuid Limburg iets moois voorbijkomt zeg ik daar ook geen nee tegen natuurlijk.” Ik heb inmiddels geleerd heel voorzichtig blij te zijn, want niets is zeker, maar ik vind het toch wel alvast erg positief klinken allemaal! *Spring spring spring*

Ik heb af en toe toch wel ernstig last van uitstelgedrag. Zo heb ik van de twee opdrachten die ik deze maand moet doen, eerst het goed vertaalde boekje gedaan, daar schoot ik als een speer doorheen. En nu, nu ligt die eerste vertaling er nog. Ik móét er vandaag mee verder gaan, anders kom ik in tijdnood. Vanochtend vroeg ben ik dus eerst maar eens de la van mijn bureau gaan uitmesten. Alle bankafschriften, officiele papieren en snoeppapiertjes opgeruimd. He lekker, dingen in mapjes stoppen. Ben er net klaar mee. O kijk, het is kolftijd. En allemachtig, moet nodig de logs van de kinderen weer eens bijwerken. Filmpjes op You Tube zetten, foto’s op Flickr, want de grootouders willen ook wat. Nee, ik ben echt góéd bezig vandaag. Hee, het is al bijna lunchtijd! Zucht…

We zijn er weer. Bijna snotvrij! En gelukkig ook koortsvrij, al moest daar wel antibiotica aan te pas komen bij die arme Nyn. Ze is nog steeds wat moeilijk met eten en drinken, maag en darmen hebben natuurlijk een enorme oplawaai gehad, ondanks de poedertjes die ik bij de natuurdrogist hier in Haarlem (Van der Pigge, heel oud leuk zaakje, met fijne adviezen) had gehaald. Arm meisje.

Maar goed, het normale leven kan weer hervat worden. Olivier is inmiddels volledig gewend op school, inclusief de overblijf, en ik ben lekker aan het werk, vandaag weer eens in Amsterdam geweest voor de verandering. Telkens als ik dat doe zit ik ‘s ochtends mopperend op de fiets, want dat heen en weer gereis kost me wel zo’n 2 1/2 uur werktijd alles bij elkaar, maar als ik er dan ben, dan is het toch altijd weer gezellig en ben ik blij dat ik gegaan ben.

En nu ga ik nog even wat prutsen aan een poppentruitje en daarna lekker House kijken. *Fingers crossed* dat mini-madame me rustig laat zitten vanavond!

Mijn hemel, wat kan de dag lang duren als je hoofd vol met snot zit. Het is pas half 3 ‘s middags, en ik ben eigenlijk al klaar om naar bed te gaan. Er komt niks uit me vandaag. Niet eens snot dus, want dat zit vast in mijn neus. Wat een rotgevoel is dat zeg. Verder heb ik een ziek klein hangerig koortsig kacheltje dat Nynke heet. Steeds als ik haar uit bed haal en ze een beetje opgeknapt lijkt, probeer ik er wat brandstof in te stoppen, maar het kacheltje heeft blijkbaar geen brandstof nodig vandaag, want het wil niks en valt gewoon weer tegen mij aan in slaap. Ach… kacheltje toch.

Vandaag in de serie Dingen die je maar beter niet in het openbaar kunt zeggen:

“En nu moet ik heel snel een toilet gaan opzoeken, anders wordt het hier een beetje nat. Haha. Haha. Haha. Gha.”

Aldus de meneer die voor mij aan de beurt was in het postkantoor zojuist. Stond ik daar met mijn gigantische voordeelverpakking toiletpapier onder de arm geklemd. Ik moest echt letterlijk op mijn tong bijten, echt waar. Au.

Excuus voor de stilte hier – eigenlijk gaat alles gewoon zijn gangetje, niet veel over te schrijven. Ik word nogal in beslag genomen door het popjes maken op het moment, zelfs het breien heeft daarvoor even een plaatsje moeten opschuiven. Met popjes bedoel ik een oude liefde van me: zonnekindpoppen (ook wel Waldorf poppen of Steiner poppen genoemd). Nauw verbonden met de antroposofie, hoewel ik me daar nooit écht in heb verdiept.

Verder vooral veel krijsende bijna-eenjarige hier, en bij vlagen zeer koppige vierjarige die langzaam zijn balans lijkt te hervinden. En ja, dan is de dag gauw gevuld. Meer uren per etmaal graag!