Tja, zo kan ik dit weblog beter gaan noemen, geloof ik. Ahum.

Vanochtend bij de makelaar geweest.  Leuk gesprek, Nyn gedroeg zich redelijk voorbeeldig (hoewel die fijne makelaarsmensen tot het einde der tijden waarschijnlijk nog wel koffiecreamer tegen zullen komen in hun kantoor – je moet je kind toch ergens mee bezig houden, en als het autootje dan niet meer leuk is, de koek op is en tekenen ook niet meer wil, dan ga je over op de staafjes creamer!)  en zojuist had ik het eerste mailtje met aanbod al binnen. (Trouwens, is ‘makelen’ een werkwoord? Daar had de beste man het steeds over. Ik makel, jij makelt, wij makelen??)

Geen bouwvallen en opknappers met ruimte en grond eromheen, maar wel een paar erg mooie, goed onderhouden, rustig-gelegen-met-vrij-uitzicht (voor zover dat kan in stedelijk gebied) hoekhuizen… IK WORD GEK! De uitschieters lagen in Haarlem-Zuid. Hoor je nooit zulke hele goede verhalen over, die wijk. Toch denk ik dat we maar eens gewoon wat afspraken moeten gaan maken voor bezichtigingen. Er zat er ook eentje bij in Spaarndam; dat behoort natuurlijk ook nog tot de mogelijkheden.

Wel zonde dat het nu net bijna Kerst en Oud en Nieuw is, dan komt er van afspraken maken natuurlijk niet zoveel. Aan de andere kant: misschien maar goed ook, want haastige spoed is zelden goed (zoals we bij ons huidige huis wel gemerkt hebben…)

*fingers crossed* Ik ga even updaten naar de laatste nieuwe versie van WordPress. Als het hier akelig stil blijft, dan heb ik iets kapot gemaakt!

Update: phew, hij doet het!

We zijn gisteren (op aanraden van mijn moeder) langs een geweldig huis in Santpoort-Noord gereden. Naast het spoor, naast station Santpoort-Noord eigenlijk gewoon, helft van een dubbel, gebouwd ergens in 1900 en volledig verwaarloosd. Maar zo leuk! En (door de verwaarloosde staat waarin het geheel verkeert) nog binnen ons budget ook. Waar we het geld vandaan zouden moeten halen om de boel te renoveren, ehhh, ja, dat weet ik ook nog niet, maar als het een meerdere-jaren-stappen-plan zou zijn, zou het best kunnen, toch?

Dus ik dolenthousiast de makelaar bellen vanochtend. Helaas, pindakaas. Er wordt al onderhandeld over een bod. ALTIJD! Altijd hebben we pech! Wat is dat nou toch?? Kwamen de waterlanders weer – daar word ik ook een beetje moe van zeg, dat gegrien de hele tijd. Kan iemand daar even iets aan doen misschien?

Maar goed. Dat gaat dus niet door. Toch heb ik nu het idee opgevat om misschien de makelaar van het betreffende pand eens een zoekopdracht te geven. Zoals mijn zusje al zei (ja, dit wordt zo langzamerhand echt een familieaangelegenheid!), zulke panden komen wel vaker op de markt. En hoe meer Pieter en ik het erover hebben, hoe meer zin we erin krijgen. Misschien naief, maar hee, we moeten het toch ergens zoeken…

Velserbroek? Nee, dank je. Zaanstad? Dacht het niet. Wormerveer dan? Brrrr. Westzaan? Tja. Of dat nou zo veel oplost…

En ga zo maar door. Ik weet het bijna zeker: hier vinden we het gewoon niet.  Moeten we dan toch maar weer op banenjacht, maar dan in andere delen van Nederland? Weet er iemand heel toevallig nog een leuke baan voor een applicatiemanager in, ik doe maar een gooi, de Achterhoek, of zo?

Of weet er iemand een plek waar de Eurootjes uit de lucht komen vallen, zoals in het sprookje van de Sterrendaalders? Hoewel, dat meisje had eerst alles weggegeven wat ze bezat, ik weet niet of ik dat kan…

Geen nieuws op huizengebied, maar wel op poppengebied! Ik heb vanavond mijn nieuwste pop op Etsy gezet. Heeeeeeeeeel lang gedacht over wat ik toch voor haar moet vragen, en uiteindelijk toch maar de knoop doorgehakt: $189. Ja, heel veel. Maar… ik heb eens heel goed rondgekeken, en nou ja, ze is gewoon mooier dan de andere poppen die er zo te krijgen zijn. *bloos* Bovendien heb ik meer dan twee maanden aan haar gewerkt, en wie kwaliteit wil, moet er ook maar voor willen betalen, denk ik dan…

Ik was een peptalk aan het houden voor mezelf, hadden jullie het gemerkt? En, werkt het? Pfffff, ik ben echt niet zakelijk aangelegd…

Weet je wat? We gaan eerst ons huis maar eens te koop zetten. Dan volgt de rest vanzelf. Sprak zij hoopvol.

En dan doe ik nu maar gewoon even alsof mijn neus bloedt en ga ik rustig verder met mijn boekjes en mijn poppen en mijn konijnen en mijn poppenondergoed. Ja. Iemand nog poppenondergoed nodig voor kerst? Nee? Mooi, want ik vind drie setjes achter elkaar breien wel weer even genoeg!

Oké, Hillegom gaat van het lijstje. We zijn zondag eens wat huizen daar gaan bekijken (van de buitenkant dan), en we werden zo triest van de buurten waar we doorheen reden! Zo dicht op elkaar, zo… troosteloos. Exit Hillegom. Ook exit Beinsdorp, trouwens, want daar werden we ook niet echt blij van – nog los van het feit dat het huis dat we daar op het oog hadden inmiddels is verkocht.

Pfff. Heeft er iemand nog tips? Almere blijft een optie, maar ik vind het ook wel een beetje eng. Er zijn zo veel mensen die roepen ‘dat ze daar nog niet dood gevonden zouden willen worden.’ Niet dat ik me daar nou per se iets van aan hoef te trekken, maar toch, echt vrolijk word je er nu ook weer niet van. En dan het feit dat het, mocht je er ooit weer weg willen, bijna onmogelijk schijnt te zijn je huis weer te verkopen. Het is waar; (bijna) alle huizen die ik op Funda heb bekeken staan al 6 maanden of langer te koop.

Wat dan? Het zal ook wel aan het weer liggen, maar ik word zo moedeloos van dit hele gedoe…

Jaaaaaaaa! Weer een pop verkocht! Joepie! Mijn roze elfje dit keer. Ook zij gaat in Amerika wonen.

Ik neem aan dat het allemaal wat gewoner wordt naarmate ik meer poppen en konijnen verkoop, maar nu moet ik nog steeds even een klein rondedansje doen.

En snel een nieuw elfje afmaken! Klaarmaken voor de verkoop, bedoel ik. Niet afmaken. Nee. Ik heb er nog eentje liggen; moet alleen nog even haar omslagdoekje breien… Tiedeladie, tiedeladum!