Ik was trouwens gisteren op weg naar huis even de schoenwinkel in gewipt. Had ik dat maar niet gedaan. Ik was 2 seconden binnen en toen zag ik ze: dé bruine laarzen. Al heel lang op zoek naar iets bruins, en daar stonden ze. Niet in de opruiming natuurlijk, neehee. Ze zijn heel anders dan wat ik normaal draag – ik ben voor comfort, en met dit hakje… ehm. Maar ik kon ze niet weerstaan, en ik redeneer steeds zo: straks, in januari, wanneer ik uit vaste dienst ben, heb ik er geen geld meer voor, dus kom! Stom natuurlijk, want mijn geld gaat nu net zo hard op. Waar was ik. O ja, de laarzen. Telkens als ik ze zie denk ik: hee! Laarzen! Van mij?!

–> Pikolinos

Bizar. Gaat Pieter zojuist Olivier wegbrengen voor zijn tweede wenochtend op school, denkt-ie: he? Die moeder ken ik! Dus hij groet haar, en zij groet terug, maar waar ze elkaar toch van kennen… Niet van KDV de Glimlach, want daar had ze nog nooit van gehoord. Dan ziet hij haar zoontje. Maar… dat is Niels! Van onze zomervakantie in Holten! Waar Olivier altijd mee speelde!

Nou ja zeg. Ze zitten nog net niet bij elkaar in de groep, maar…

Hij zag wat pips toen ik hem op ging halen, en hij wilde het liefst zo snel mogelijk weer het schoolplein af, maar volgens juf Corrie was het allemaal prima gegaan. Toen ik hem vertelde dat hij volgende week weer een ochtend mocht, riep hij heel hard: “Nee, dat wil ik nie-hiet!” Maar naarmate de middag vorderde, kwamen er steeds meer verhalen, en aan het eind van de dag leek hij wel weer zin te hebben in nog zo’n wenochtendje. Nou was hij ook wel heel erg opgetogen over zijn feestelijke uiterlijk, dat kan het ook geweest zijn natuurlijk.

(En voor jullie me beschuldigen van vanalles en nog wat, nee, zo is hij niet naar school geweest! Olivier heeft iets met elastiekjes, onweerstaanbare aantrekkingskracht… )

Ik was altijd een hele stoere moeder, vond ik zelf. Kind naar het kinderdagverblijf? Nou, graag! Zorgen jullie maar goed voor hem, ga ik lekker aan het werk.

Das war einmal. Tegenwoordig geen stoerdoenerij meer. Tegenwoordig word ik geleefd – door de hormonen. En die zijn nog steeds zo op hol, dat ik zelfs bij de aankomst van de goede Sint op tv al bijna zit te snikken. Oho-o-ho, wat liiieeefffff, al die kinder-her-tjes met vlaggetjes, en kiiijjjkkkk nou to-hoch, Olivier, snif, daar is de Si-hint!

Je kunt je dus wel voorstellen hoe ik me vanochtend voelde. Want daar ging hij, met zijn nieuwe rugzakje. Slik. Hij dacht eerst nog dat we naar het kinderdagverblijf gingen. “Maar mama, de Glimlach is die kant op, hoor!” “Ehm, nee Ol, we gaan niet naar de Glimlach. We gaan naar school!”

Stilletjes zat hij tegen me aangekleefd, met één bil op een klein kleuterstoeltje. En toen alle kindertjes gingen zingen, hield hij angstig zijn mond en greep mijn hand. Och jongetje, kom, laten we weer gaan… Nee, natuurlijk niet. Dat doen stoere moeders niet. Even later, nadat hij een verjaardagstractatie had verorberd, vertelde hij al dapper tegen juf Corrie dat we thuis óók een zandbak hebben hoor, maar dat die wel een beetje nat is nu. Toen hij daarna samen met een klasgenootje met de autootjes en de blokken mocht spelen, was de zaak beklonken. Daa-haag, mama! Kus en een knuf, en tot straks!

Snfff.

De laatste tijd duurt het bij mij vaak ontzettend lang voor mijn site geladen is. Hebben jullie daar ook last van?

Pfoei. Ik benijd alleenstaande moeders echt niet.

Pieter is voor zijn werk een paar dagen naar Oxford, dus moest ik vanochtend in mijn eentje de kindjes gevoed en aangekleed en schoon en wel bij het kinderdagverblijf zien te krijgen. Ik ben blij dat ik dat niet elke dag hoef te doen! Ben nu eenmaal geen ochtendmens… Maar het is gelukt hoor. Nynke had maar een béétje snot op haar gezicht nog, zag ik in het felle licht van het KDV. Bij Olivier kon ik niks onbehoorlijks ontdekken zo in de gauwigheid, maar die rende ook meteen heel hard heen en weer met zijn vriendjes.

Nu is de rust wedergekeerd en kan ik fijn aan het werk. Wat heerlijk dat ik niet eerst nog met het OV hoef, maar gewoon kan beginnen! Radio 4 aan (he bah, Maartje van Weegen, die wil ik nou net niet), kopje koffie, en aan de slag!

Pieter werd vanochtend wakker met een onstuitbaar verlangen naar een mokkataartje in zijn mond. En zo kon het gebeuren dat we vanochtend om 10 uur met zijn drietjes hele slechte dingen zaten te eten, tot grote vreugde van Olivier natuurlijk, die voor zichzelf het groenste taartje dat hij maar kon vinden had uitgekozen.

We zullen maar zeggen dat het is om de aankomst van de Sint te vieren.

Ik moet eigenlijk naar bed maar ik zit zo lekker suf een beetje te klikken, onderuitgezakt aan mijn bureau. Klik. Kliiiik. Klik. Da’s soms zo fijn, nutteloos klikken. En dan even op een neer scrollen en een beetje tekst selecteren of zo. Je wordt er heel, heel slaperig van.

Welterusten.