Ik heb mezelf bij wijze van verlaat verjaardagscadeau getrakteerd op een abonnement op het tijdschrift Handwerken zonder Grenzen. Ken het al van vroeger, toen mijn moeder abonnee was. Destijds stond er een artikel in over miniatuurwerkjes op schaal 1:12, en dat wakkerde mijn poppenhuisliefde aan. Mijn mooie grote zelfbouwpoppenhuis staat al een paar jaar – half af – bij mijn ouders op zolder, heb er zelf helaas geen ruimte voor op het moment. Maar ooit, als we groter wonen, dan komt het terug. En dan ga ik het afmaken.

Voor nu hou ik het bij breien, haken en (ook al zo’n oude liefde) borduren. Zag ergens een mooi boek met Art Nouveau borduurpatronen, dat lijkt me wel wat! Nog een verlaat verjaardagscadeau dan maar? Stom toch, ik heb me de afgelopen weken sufgepiekerd over cadeaus en nu ineens zijn ze er met zijn tienen tegelijk…

Terug naar Handwerken zonder Grenzen: ik ben op zoek naar het meest recente nummer, het augustus/september nummer. Gisteren bezocht ik namelijk haar weblog, en wat bleek: zij heeft precies dezelfde gebreide pop gemaakt als ik! Nu staat het patroon dus in HZG op het moment, en ik ben wel benieuwd. Gewoon leuk om te hebben. Probleem: kan het blad nergens vinden. Al bij twee Ako’s en een Bruna geweest, niks. Wie weet waar het te krijgen is?

Moet je ook eens proberen: tonic met een scheutje cranberrysap. Zelf zonder gin of cointreau (dat waren de toevoegingen die Pieter zou doen) heerlijk.

Zat heerlijk in de tuin zojuist op deze onwaarschijnlijk milde avond (Herfst! Het is herfst, mijn favoriete seizoen!), vuurtje in het kacheltje, kwam de buurman op het lumineuze idee maar weer eens wat te gaan barbecuen. De halve slager leeggekocht, volgens mij. Ergo: maar weer naar binnen, stank was niet te harden. Die éne keer dat ik eens echt graag even in de tuin wilde zitten ‘s avonds en het ook daadwerkelijk deed, want geen zomer meer, meteen genadeloos afgestraft.

Ik heb trouwens een nieuwe domeinnaam gekocht, voor al mijn knutselprojecten. He lekker, mag ik gaan nadenken over hoe ik dat allemaal zal gaan inrichten! Maar eerst morgen mijn jongste project – een gebreide pop met garderobe – maar eens afmaken. Natuurlijk is die van mij niet zo perfect als in het patronenboek, maar ik vind haar best leuk geworden. Foto’s volgen nog wel, misschien wel op de nieuwe site.

He, had ik nou toch maar die glimmende mosseltjes mee naar huis genomen zojuist. Zij hebben het wel gedaan en nu ben ik jaloers! Ik zit met een kip-in-ovenzak. Ook lekker, maar toch. Morgen. Héél veel!

33 jaar geleden lagen zusjelief en ik in een couveuse heel erg ons best te doen om groter en vooral sterker te worden. Ik vind dat het ons goed gelukt is! Hiep hiep… hoeraaaaaaa! Op minstens nóg 33 jaartjes, Jantje!

Ol krijgt nu zo ongeveer zijn (voorlopig laatste) DKTP-prikken. En ik heb gevraagd of Pieter met hem wilde gaan. Ik kan het niet. Heel vreemd. Dat ze in zo’n baby prikken, ach, dat is ook wel sneu, maar die weet nog niet beter. Olivier daarentegen weet drommels goed wat er gaat gebeuren en dat dat niet leuk is, en daar kan ik dus niet tegen. Slap he. Ik wijt het aan de hormonen. (Nu mag het nog, 9 maanden op, 9 maanden af, dus daar maak ik nog even goed misbruik van! )

Zucht. En mag ik nu eindelijk weer eens een keertje normaal slapen? In plaats van om het uur weer zitten te voeden? Borstvoeding, mooi en prachtig, maar ik geloof echt dat ik eens ga proberen of 1x per dag zo’n dikke papfles niet een klein beetje helpt. Ik weet het, geen garantie, bladiebladiebla, maar eh, vind dat pa en ma zo langzamerhand ook wel recht hebben op een normale dag.

Nog meer in de categorie kind – ik ben wat geobsedeerd, denk ik. Kom aan niet veel meer toe dan kind de laatste tijd. Geeft niet, maar af en toe de zinnen verzetten zou ook niet verkeerd zijn, denk ik. Maar goed. Nu even niet. (Hoewel ik vandaag half kindloos ben; Ol is met Piet naar familiefeest in dierentuin. Dit keer van zijn familie. Aangezien het feest in de dierentuin van mijn familie (bespeur ik hier een trend?) met Nyn zo’n ramp was, zijn wij lekker thuisgebleven.)

Gisteren 5-jarig bestaansfeestje van het kinderdagverblijf van Ol en Nyn, erg gezellig, in een strandtent in Zandvoort. Ol heeft de hele tijd op en neer gerend met grote vriend Pol, Nyn gedroeg zich werkelijk voorbeeldig, beetje zitten, beetje liggen en met voeten spelen, geen kik. En ik heb met de moeder van Pol zitten kletsen, geen andere vader of moeder gesproken. Foei Meike.

Maar vooruit. We kregen het dus over school. Waaah, school! Mijn kind moet binnenkort (lees: januari) naar school! Ik wil dat helemaal niet. De moeder van Pol ook niet. We zagen ons al op dat schoolplein, brrr.  Zo’n school, die gaat om 12.00 u. uit, handig zeg. En dan om 13.30 beginnen ze weer, tot 15.30 of zoiets.  En waar moet de slapende baby dan blijven, hm? En eh, heb je de naschoolse opvang al geregeld, vroeg ze. Huh? Wat? Maar, maar, dat doet de school toch tegenwoordig. Mwaaaah, nou, dat kon nog wel eens tegenvallen, aldus moeder-van-Pol. Nee toch?! Waarom kom ik altijd pas zo laat achter al die dingen… Zojuist dus maar in allerijl een mailtje gestuurd naar mevrouw de directeur van de school, hoe dat nou zit.

Kijk, mijn kind kan dan wel klaar zijn voor de basisschool, maar ik nog láng niet…

Pfff, wat een onrust in dat kleine lijfje. Ik denk dat Nynke het een en ander oppikt van wat er hier door huis zweeft, dat kan haast niet anders. Net een poging tot babymassage gedaan, en mevrouw lag alleen maar te pruttelen, gillen, trappelen en friemelen. Het lijkt erop dat ze nu stil is, dus misschien heeft het toch geholpen, maar ik moet maar niet te vroeg juichen. Poehee. Benieuwd wat de nacht ons dit keer weer gaat brengen…

Soms denk ik wel eens dat ik maar een schim ben van wie ik zou kunnen zijn. Er zijn zo veel dingen die ik zou willen doen en leren, maar we worden allemaal in een jachtig stramien gedwongen dat van geen wijken weet. Er moet allemaal maar gedaan en verdiend worden, en snel ook. Weet je wat mij nou lekker lijkt? ‘s Ochtends wakker worden, naar buiten stappen en niets anders hoeven doen dan de dauw opsnuiven. Gewoon stilstaan bij alles om je heen, verder even helemaal niets. En daarna de kippen voeren.

Misschien is het de existentiele ik-ben-bijna-33-crisis, ik weet het ook niet. Of misschien komt het door Weleda berichten, vanochtend op de mat, daar word ik ook altijd lichtelijk door in verwarring gebracht. Hoe het ook zij – het wordt tijd om eens op te houden met razen. Jammer alleen dat je daar geen geld mee kunt verdienen… (Ruilhandel, iemand?)