Terug! En het was heerlijk. Nu wachten er bergen was, moet alles zijn plekje weer vinden hier in huis en – héél belangrijk – moet ik zien uit te vogelen waar de postbode mijn Guild Wars-uitbreiding Eye Of The North heeft achtergelaten… Druk!

Ik ga eerst nog even koekjes bakken, en daarna ga ik alle rommel bij elkaar zoeken en gaan we op vakantie. Hoera! Tenminste, ik hoop dat het hoera is – je weet natuurlijk nooit wie je buren zijn op zo’n bungalowpark. Maar laat ik nu eens niet van het slechtste uitgaan. Het wordt vast heerlijk! We zitten in Holten, dus ook een mooie omgeving. Ik heb duizend boeken mee, daar zal het niet aan liggen. En als ik niet wil lezen, kan ik breien. Helaas is het met de laptop niet gelukt. Ik heb er wel een, maar die is echt niet geschikt voor Guild Wars. Jammer, maar wel zo rustig natuurlijk. Ach, en dat Sneak Peek weekend, dat haal ik dan wel weer in. (Nee, niet huilen Meik.)

Tot over twee weken! (Of eerder, als ik zin heb om nog even in te loggen via de Hot Spot op het park… )

Natuurlijk begrijp ik best dat je als grote fabrikant van buitensportkleding blij bent met je slogan. Zou ik ook zijn, je hebt dat reclamebureau natuurlijk niet voor niets zoveel geld betaald. Maar om diezelfde slogan nou pontificaal naast de rits van je damesmodel korte broek te zetten, ik weet het niet…

Om de zoveel tijd hebben Pieter en ik een Plan. Of eigenlijk zeg ik het niet helemaal goed: om de zoveel tijd heb ík een Plan. Plannen behelzen Verandering. Voor iemand die eigenlijk niet van Verandering houdt, vind ik dat best knap, al zeg ik het zelf. Volgens Pieter ben ik gewoon nooit tevreden. Zo kun je het ook bekijken natuurlijk. Maar vooruit. Daar gaan we het nu even niet over hebben.

Deze keer had Píeter een Plan, geboren nadat hij door het stille land naar de camping en weer terug was gereden. “Zeg Meik, ze* hebben ook een tak in Doetinchem. Zal ik in de vakantie eens naar de interne vacatures gaan kijken?”

Ik wist even niet wat ik hoorde. En toen voelde ik langzaam en voorzichtig blijdschap in me opborrelen. Het zal allemaal niet zo snel gaan, zeker niet, want dat werk dat moet er wel zijn, en dan moeten ze Pieter ook nog eens willen hebben, maar diep van binnen zingt er nu een huis met ruimte in mij, en een schaap, en een kip of twee.

* als in: het bedrijf waar Pieter voor werkt

“Mama! Ik heb gekampeerd! Ik sliep in een tent! En het regende, maar dat gaf niet! En ik heb op de trekker gezeten, en we gingen zwemmen en toen ging ik van de hoge glijbaan, nee niet met oma maar met een ander meisje!”

Kortom: hij is er weer, en hij heeft het heerlijk gehad.

En wij stiekem ook wel een beetje, want wat is het leven met één kind eigenlijk kinderlijk eenvoudig!

Zo. Hij is veilig aangekomen bij opa en oma op de camping. Pieter belde zojuist: “Ja even snel hoor, want mijn telefoon denkt dat we in Duitsland zijn!” Eh, oké!

Kwam er middenin de nacht (ach, was toch wakker, twee nachtvoedingen zijn gewoon weer volkomen normaal in huizen H.-M., maakt het uit) achter dat ik misschien toch wat kleren moest inpakken voor het ventje. He, wat, moet dat? Ja. Zucht. Dus vanochtend nog even snel her en der iets vandaan geplukt (inclusief 15 onderbroekjes), en ventje zelf moest nog even in bad, want kan niet stinkend bij opa en oma afgeleverd natuurlijk, en Nyn even snel aan de borst en in schoon truitje, want kan niet stinkend bij kinderdagverblijf afgeleverd natuurlijk, en zelf ook nog even onder de douche, want kan niet stinkend naar werk natuurlijk. Werk! Moet naar werk! En de klok sloeg al 9 uur! Ahhh!

Gelukkig was Pieter wel bereid even een kleine omweg maken, dus werd ik met natte haren en kleren vol melkvlekken (zag ik onderweg pas) bij WTC uit de auto gerammeld om stipt kwart voor 10, hoera! (Hoewel hij aan de telefoon tegen zijn zus wat minder positief hierover was: “Ja, nee, nee, half 11 wordt het niet, véééééél later, we zijn nog thuis en Meik moet ook nog naar het werk gebracht, ja, nee, doe er maar anderhalf uur bij hoor.” Prrrrrrt.)

Maar goed. Ol is er, daar bijna in Duitsland. Benieuwd hoe hij het zal vinden! In de auto begon hij zachtjes te piepen bij het idee dat hij vrí­jdag pas weer opgehaald gaat worden – “maar papa moet ook gewoon blijven hoor!”

Waar mama al die tijd is zal hem blijkbaar worst wezen. Snif. Nou, ik stort me wel op het andere kind! Over ander kind gesproken – het is kolftijd. Dag!

Ik ben niet zo goed in zomerkleding. Zo heb ik een hartgrondige hekel aan die driekwartbroek die je tegenwoordig schijnt te moeten dragen. Een capri noemen ze zoiets geloof ik? Ik vind het zo stom raar staan!

Het liefst loop ik de hele zomer in een jurk. Zo eentje die lekker fladdert. Eén probleem: dat fietst niet. Oké het fietst wel, maar dan moet je er eigenlijk een lange onderbroek bij aan, wil je nog een beetje decent voor de dag komen. En dat is ook geen porem.

Dus dan moet ik óf met de jurk het OV in en dan lekker aan de bankjes plakken, óf een lange broek aan en lekker fietsen. Weet wel wat het gaat worden.

Ik zou natuurlijk ook op zoek kunnen gaan naar een leuke korte broek, bedenk ik net.