P.S. Zou het nog bijna vergeten: het was zo’n puinzooi, die uitverkoop, dat ik dus helemaal niks heb gekocht. Ja, twee sportbroeken en een sportief t-shirt (vanwege goede voornemen om weer eens te gaan bewegen). Maar die tellen niet.

Bah. Overigens is Maastricht – na ik weet niet hoeveel verbouwingen – wel opeens van suf provinciestadje in mooie winkelstad veranderd! Dat moet gezegd zijn. Ik ga nog wel een keertje als de uitverkoop voorbij is en alles weer zijn plekje heeft (en het hopelijk iets minder druk is…).

Eigenlijk he, eigenlijk zou ik wat meer met die voorliefde voor schapen willen doen. Ik maak al poppetjes gevuld met schapenwol, en ik wil dus gaan beginnen met breien, maar het allerliefst zou ik nog een stap verder willen gaan en ook zelf mijn wol willen verven en spinnen. En als je het dan helemáál goed wilt doen, dan moet je een hele schapenvacht kopen en hem zelf wassen en kaarden. Poehee. Dat zou mooi zijn. En eigenlijk, eigenlijk heb je dan ook je eigen schaap nodig natuurlijk. En heel veel ruimte.

Verre (zo niet onmogelijke) toekomstmuziek, vrees ik. Maar toch. Voor later alvast een link of twee, drie, vier, vijf, zes:

• Breiboek
• Spingroep
• Herba Lana
• Helygen Celli
  
• Wolboerderij
• Tissien

Las bij Patriesje een stukje over de uitverkoop. Ook ik zal er aan moeten geloven. Mijn na de bevalling aangeschafte kleren zakken namelijk af. Ahum. Niet echt elegant, zo’n zak om je billen. Dus heb ik braaf een flesje gekolfd en ga ik morgen het Maastrichtse uitverkoopgewoel in. Er zijn vast mensen die daar een moord voor plegen, maar mij doe je er geen groot plezier mee. Winkelen, dat vind ik een noodzakelijk kwaad.

Zo niet mijn zus en moeder, die kunnen úren in een zaak rondhangen. Want je weet maar nooit wat er tussen zit! Ik heb daar de puf en het geduld niet voor. Bij voorkeur ga ik dan ook alleen, want anders wordt mijn medewinkelaarster (meestal mijn lieve zus) chagrijnig. (Dat wordt ze sowieso, want ik heb de nogal onhebbelijke gewoonte haar ervan te willen overtuigen dat ze iets al in minstens 10 varianten in de kast heeft hangen… Dat heeft ze ook, echt! )

Gewoonlijk weet ik in één oogopslag of ik iets ga kopen of niet. Geen gewik en geweeg, geen “maar ik heb vast wel iets dat erbij past en het kost maar 10 Euro!”. Aantrekken, één blik erop in de spiegel, uittrekken en bij positieve beoordeling kopen, anders genadeloos terug in het rek. En alstjeblieft géén verkoopsters met commentaar… Brrrr.

Nu maar hopen dat de weergoden me genadig zullen zijn morgen. Want kleren passen met een nat lijf, dat is zo mogelijk nóg erger! Hum. Ik denk dat ik mezelf maar vast een echte Limburgse draadjeskroket beloof, bij wijze van zoenoffer.

Zo, aan de oppervlakte is de rust wedergekeerd. Ik zit heerlijk in het zuiden bij mijn ouders een weekje uit te blazen. Kindjes mee – de ene amuseert zich kostelijk met omi, opa Thijs en hond, de ander volgt gewoon haar normale ritme van drinken, spelen, poepen en slapen. En ik, ik lees wat, ik knutsel wat, ik mep wat beestjes op z’n tijd en ik ga een geheim project doen. Maar eerst moet het in mijn hoofd ook nog even wat rustiger worden. Adem in, adem uit.  ;) 

Ik heb het druk. Mijn schoonouders komen eraan, mijn ouders zijn onderweg, ik moet straks op een boot door de Amsterdamse grachten en dan uit eten, en dan moet ik óók nog een kolfplek zien te vinden. Oja, en mijn haar wil niet meewerken vandaag, waardoor ik er teveel gel in heb gesmeerd, met als resultaat coupe vogelverschrikker. Dat wordt nog leuk, met die wind en regen die men voorspeld heeft. Waaaaah.

Dag.

Gisteren schreef ik jubelend over de spijkerbroek die weer paste. Eerlijk gezegd twijfelde ik of ik dat wel moest opschrijven. Eerder die avond werd ik namelijk geconfronteerd met de gevolgen van de schoonheidsidealen die onze maatschappij ons meent te moeten voorschrijven. Zembla ging over de huidige trend onder jonge meisjes om hun lichaam te laten opleuken door middel van plastische chirurgie. Onder meer kwam aan het woord de moeder van het 21-jarige meisje dat overleed na een liposuctiebehandeling in Utrecht. Vanochtend sprak ik haar – ze is namelijk onze buurvrouw in het kantorencomplex waar ik werk. Haar enige troost op het moment, vertelde ze, was dat haar dochter nu in ieder geval niet meer ongelukkig was, waar ze ook was. Ik heb er geen woorden voor.

Hoe kan het dat iemand zo ver gaat? Wat dreef haar, een beeldschoon meisje van 54 kilo? En wat drijft zo’n plastisch chirurg? Is geld dan werkelijk het enige wat telt? Heeft die beroepsgroep geen geweten? De reactie van een plastisch chirurg in het programma: “Nee, ik zal nooit met een patient in discussie gaan, want dat zou betekenen dat ik haar niet serieus nam.” De enige juiste reactie daarop van de psychologe-onderzoekster die geinterviewd werd: “Ik behandel toch ook geen mensen die niet ziek zijn?”

Ik hoop echt dat ik mijn kinderen later kan beschermen tegen dit soort dingen. Maar ik ben bang dat dat niet gaat lukken. Zoals de eerder genoemde moeder ook al zei: je kunt wel op ze inpraten, zeggen dat je ze beeldschoon vindt, dat ze zoiets helemaal niet nodig hebben, maar tegenhouden kun je ze uiteindelijk toch niet.

Afschuwelijk.

Wheee! Mijn oude spijkerbroek past weer!

Urr. Te veel sangria, te veel aioli, te laat naar bed, te weinig slaap (katten kunnen vast erg leuk zijn, maar als ze twee schuurdaken verder de hele nacht staan te krijsen met zijn allen, dan krijg ik windbuksneigingen), te vroeg weer wakker… Ik geloof dat ik me niet helemaal goed voel.

P.S.: Wat zou het toch heerlijk zijn om ergens te wonen waar je de buren niet hoort niezen. Of stofzuigen. Of schreeuwen tegen de honden. Of andere dingen waar ik het niet over wil hebben.

P.S. 2: Gisteren voor te veel Euri om op te noemen breiwol en naalden gekocht. Ook urr. En toen had ik die sangria nog niet eens gehad!

P.S. 3: Ik ben vergeten hoe laat (of eigenlijk: hoe vroeg) Nynke vanochtend haar voeding heeft gehad. Dus nu weet ik niet of ze alweer ‘mag’, of dat ik haar nog even bezig moet houden. Zucht.