Werd geinspireerd door Sabs stukje over groene obsessie en het opzoeken van planten en beestjes en moest er gewoon nog even een stukje uitpoepen vandaag. Manlief hier is namelijk vogelaar. Gaat regelmatig een rondje fietsen met zijn verrekijker, lekker de Hekslootpolder en wijde omgeving in. Moet zeggen dat ik sinds ik hem ken ook meer oog heb voor onze gevederde vriendjes. Maar echt goed zal ik er nooit in worden. Graspieper, duinpieper, voor mij piept het allemaal hetzelfde… De mooiste vogelnamen tot nu toe: de bordeelbraamsluiper en de rosse franjepoot. Geweldig toch?!

Raaah! Ik word echt helemaal gestoord van de haaruitval! De hele dag kriebelen ze naar beneden, met tientallen tegelijk. Volgens mij laat ik een soort spoor van haren achter, als een hond in de rui. Bah. Ik hoop dat mijn hormonen snel weer normaal gaan doen. Gelukkig kan ik wel wat haren missen – tot groot verdriet van mijn moeder (die nu op buscruise is naar Griekenland, samen met mijn vader. Een hele bus met Limburgers – dat móet wel gezellig zijn! Ooit van gehoord, een buscruise? Ik niet, in ieder geval). Maar dat is weer een ander verhaal.

O! En mijn boeken van Fiona Mcintosh zijn er! Aangeschaft na het zien van Jeroens boekenlijstje. Ben al tijdens het eten (foei, dat mag niet!) in deel 1, Myrren’s Gift, begonnen. Wat schrijft dat mens mooi zeg!* Ik werd meteen meegezogen. Dus ik weet wel wat ik vanavond ga doen – geen Guild Wars!

* Al was een iets betere copy editor wel fijn geweest. Komma’s zijn géén overbodige luxe, en typefouten mogen ook best verwijderd worden voor publicatie…

Moe, moe-er, moeder… Gaap! Dat was dan mijn eerste volledige werkweek. Als beloning ben ik een fiets voor mezelf uit gaan zoeken.

Ik denk dat een van de redenen dat ik zo moe word van dat gewerk, niet het gewerk zelf is, maar de reis erheen en weer terug. Ik ben gewoon zo lang niet echt onder de mensen geweest, dat alles als een soort muur van indrukken op me afkomt. Ik moet denk ik gewoon weer even leren om te filteren, om niet alles op te zuigen. Eh, klinkt wat vaag misschien, maar zo voelt het.

Vandaag gezien:

• medewerkers van de stadsreiniging die in het ochtendzonnetje een potje badminton speelden tussen de vuilcontainers, enthousiast aangemoedigd door hun collega’s
• veel, heel veel verveelde pubers met kauwgum en iPods
• een volledig in het zwart ingepakt gehoofddoekt meisje van zo’n jaar of 11. Ik probeer echt om niet te veroordelen, echt, maar als ik zoiets zie, dan vind ik het héél erg moeilijk
• een hele stoere man die zich niet helemaal een houding wist te geven met het schattige kleine slapende jochie dat hij bij zich had in een kinderwagen

En zo nog meer van die dingen…

Onze buurman is naast schilder ook fervent visser. Dus had hij gisteren niet alleen onze schutting geverfd, maar kregen we ook nog – over diezelfde schutting – een zakje met twee jonge kabeljauwen aangereikt. Nou vind ik vis heerlijk, maar op de een of andere manier deed de gedachte aan die twee glibberige schubbenbeesten me huiveren. Ik schaam me er wel een beetje voor – wat is er nou eng aan twee vissies in een zakje? Maar toch, ik heb ze overgedragen Pieter. Laat mij de aardappeltjes en de broccoli-ovenschotel met kaas maar doen, mag hij zich over de vis ontfermen. Benieuwd hoe het zal smaken – nog 5 minuutjes!

Mijn hamster drinkt nu Bar Le Duc.

(Ja nou, zo’n dikke bacterie in zo’n klein beestje, dat is toch ook niets? En het gekookte afgekoelde water was op. )

Misschien moet ik haar voortaan maar Marie-Louise noemen, in plaats van het toch wat gewoontjes klinkende Marie.

Geen rare dingen gezegd! Nou was ik ook de enige die enigszins nuchter was… Borstvoeding en alcohol gaan niet zo heel goed samen, dus na 1 biertje was het einde verhaal voor mij. Daar hadden de buren geen last van. Om kwart over 12 ging bij mij trouwens sowieso het licht uit. Poeh. Jong ende veerkrachtig ben ik niet meer, geloof ik.

Iets heel anders: eigenlijk had ik natuurlijk deze PC moeten kopen. Een gemiste kans! De Kroket, die wil iedereen toch?! En wat dacht je van De Smulrol? Of de Hollandse Nieuwe?

Ik zag vandaag in de metro voor het eerst een vrouw met burka (schrijf je dat zo?) in levende lijve. Ik schrok er toch een beetje van. Het is maar stof, maar ik hou er niet zo van als ik iemands ogen niet kan zien. En dan had ze er nog een zonnebril onder ook. Zonnebrillen vind ik niet fijn – als je een gesprek voert, dan zet je je zonnebril af. Maar een burka met een zonnebril? Eh, dan weet ik het ook niet meer. Ze had trouwens een kinderwagen met een klein baby’tje erin bij zich. Op de een of andere manier maakte dat het nog vreemder. Alsof dat baby’tje ook een burka aan moest, ofzo, want het lag daar zo open en bloot.

Hm. Ik geloof toch dat het slaapgebrek (in combinatie met productieweek op het werk) me parten begint te spelen, want echt coherent klinkt het allemaal niet als ik het zo teruglees. En dan komen de buren ook nog borrelen vanavond… Ik hoop maar dat ik geen rare dingen ga zeggen.

Ik val altijd zo rond twee uur ‘s middags in slaap. En dat ik dan nu toevallig weer op het werk ben, daar heeft het lijf echt geen boodschap aan. Snurk…

Urrrgh.