Lekker op pad geweest vandaag. Kindjes achterin de auto en hupsakee, rijden maar! Eerst naar schoonzusje dat jarig was, daarna door naar De Blauwe Deel in Leerdam, een art nouveau winkel die al minstens anderhalf jaar op mijn verlanglijstje stond. Prachtig gelegen tussen de weilanden, o, daar zou ik ook wel willen wonen… En mooie dingen, kwijl. Als we toch eens een heel groot huis en een enorme zak met geld hadden! We hebben het bescheiden gehouden, alleen een stofje besteld voor de stoelen van Pieters oma die we aan het opknappen zijn. Ik had er nog wel uren kunnen rondlopen, maar Nynke brulde in de draagzak en Olivier had natuurlijk net gepoept. Kindjes…

Is het heel erg dat ik een nieuwe PC wil omdat mijn spelletje steeds crasht? Is dat nou het toppunt van decadentie? Of is het ergste eigenlijk dat het de bedoeling is dat de man het geld op tafel legt?

Is het:

a) Ojee!! Ik ben een hopeloos ouderwetsche vrouw! Ik laat mij (kuch) onderhouden! Shame on me!

b) Ik ben de ultieme gadget girl. Hoe meer glim en lampjes, hoe beter, maakt niet uit hoeveel het kost. Tis maar geld, toch? Moet toch uitgegeven worden, of niet dan?

(Even terzijde: het is echt ongelofelijk hoeveel je kunt bereiken door te roepen: “Ik heb dat kind gedragen en gebaard, daar mag toch wel iets tegenover staan?!”

O nee, dat is waar ook, daarvoor zou ik de ultieme moederfiets krijgen. Eh. Jezus, misschien moet ik toch maar die beter betaalde baan voor 6 dagen per week gaan zoeken.)

Tja. Dat sommige van onze buren niet helemaal onze types zijn, dat wisten we al. (Ze zijn verder best aardig hoor, daar niet van. Met deze mensen kunnen we tenminste communiceren, dat was bij de vorige bewoners niet eens mogelijk!) Maar afgelopen zondag sloeg toch echt alles.

Pieter en buurman waren fijn samen met de nieuwe schutting bezig geweest – altijd goed voor de verbroedering. Gezellig, buurman zat al om 12.00 u. aan het bier. Moet-ie helemaal zelf weten natuurlijk. Maar tegen de avond, toen we samen met oudste spruitje buiten zaten te eten, begon er toch ineens een scheldkanonnade aan de andere kant van die spiksplinternieuwe schutting. “Vuile asociale kankerhoer!” klonk het. “Teringtrut! Hoer!” Eh, pardon?! Een paar minuten (en heel wat – excusez le mot – schuttingtaal) verder waren we er eindelijk achter dat hij het niet tegen zijn vrouw had, niet tegen ons (goddank), maar tegen de 70-jarige buurvrouw aan de andere kant. Wat had ze namelijk gedaan: ze had het gewaagd kippengaas bovenop HAAR schutting te plaatsen, in een poging de drie katten van buurvrouw en buurman uit haar tuin te houden. En, o schande, dat had ze niet overlegd! De %$&*^$*@!

Ik dacht dat ik 112 moest gaan bellen, echt waar… Of op zijn minst Olivier voortaan alleen nog maar met oordopjes in zijn oortjes naar buiten laten gaan. Sommige mensen zal ik nooit begrijpen. Wat ik trouwens ineens wel begrijp, is waarom mensen bereid zijn een tophypotheek af te sluiten voor een huis in een goede buurt…

Over buurten gesproken: de foto hiernaast heb ik van Funda geplukt, nadat ik bij aargh een stukje had gelezen over een bedrijf dat buurtfoto’s maakt (voor o.a. Funda dus). Kwist niet eens dat het bestond! Maar dat huis waar die fiets voor staat, dat is dus ons huis, in 2001. Alleen woonden wij er toen nog niet.

Ik begin me steeds meer op een terugkeer naar het ‘gewone leven’ voor te bereiden. Zo ben ik gisteren voor het eerst echt weg geweest – naar de kapper (eindelijk!) en in sneltreinvaart mijn favoriete kledingzaken langs. Het lijf lubbert nog hier en daar, maar ik heb toch een mooie outfit kunnen samenstellen bij Didi, dé zaak voor pas bevallenen. Broeken met een touwtje, de uitvinding van de eeuw! En Nynke, die kreeg van papa Pieter een flesje kolf. Altijd weer spannend; pikt ze het? Ze pikte. Phew! Heb ik niet voor niks een voorraadje vrijheid aangelegd!

Zo ongeveer een keer per jaar kook ik iets wat ook echt lukt. Niet te zout, niet te flauw, met het goede sausje, en zelfs Pieter vond het lekker! Gisteren: geblancheerde snijbiet met knoflook en een snufje nootmuskaat (met snijbiet uit ons Odin groente- en fruit Combi abonnement – leuk, ook al zitten er wel vaak rare knollen in), Joodse gevulde gehaktballetjes met pruimen in rode wijn-ketchupsaus (echt!), rijst en salade met zonnebloempitjes, alfalfa en een of ander vaag, zacht smakend kaasje (geen idee wat het was, echt niet, het was zo’n kant-en-klaar saladepakket…)

Het enige wat ik nu nog wil is iets koken wat peuterlief ook lust. Maar dat zal nog wel een aantal jaar duren, ben ik bang… en dat ligt dan niet aan mijn kookkunst!

(NB: recepten staan hieronder.)
(more…)

Mijn schoonmaakster, zo heeft ze tegen mijn zus verteld, heeft een evenwichtsstoornis. Vandaar dat ze wel bij mijn zus schoonmaakt, met hulp van haar zoon, en niet bij mij. Ze kon mij helaas niet bellen, sorry, want haar beltegoed was op. Dat ze mij vorige week vanaf haar vaste telefoon belde om zich ziek te melden, dat was zeker een foutje dan? Volgens mij is er hier wel meer niet helemaal in balans.

Jullie begrijpen, voortaan maak ik mijn huis zelf wel schoon. Nog goed voor de overtollige zwangerschapskilo’s ook. Hup, weer een kilootje eraf!

Wat heb je eigenlijk aan een schoonmaakster als ze niet komt opdagen? Oké, vorige week was ze ziek, dat mag natuurlijk. Zou ze vrijdag komen. Niemand gezien. Vandaag is het alweer woensdag, haar vaste eens-in-de-twee-weken-schoonmaakdag. En is ze er? Nee! Strontchagrijnig word ik ervan. Dat was ik trouwens al, want ik heb misschien 4 uurtjes slaap gehad. En aangezien ik al zo’n week of zeven maximaal 6 uur slaap per nacht haal (waar ik normaal toch echt zo’n 8 uur of – liever nog – 9 nodig heb), is er héél weinig voor nodig om mij heel boos te krijgen op het moment. GVRD.

Ik ga nu beestjes meppen. En als ze er om 13.00 u. nog niet is, dan ga ik mezelf doodpoetsen.

Ik las dit zojuist op de site MijnKind.nl:

Tot voor kort was opvoeden vooral een kwestie van het bevredigen van de basisbehoeften:
geef ze te eten en te drinken,
zorg voor een warm bedje,
poets hun tandjes,
voorkom dat ze zich dodelijk verwonden,
knuffel ze regelmatig
en geef ze zo nu en dan wat speelgoed om mee te spelen.

Uit onderzoek blijkt dat de tegenwoordige moeder, ook als ze werkt, meer tijd kwijt is aan haar kinderen dan moeders vroeger. En dat gaat ten koste van ons welbevinden: 70% van de moeders geeft aan het moederschap extreem stressvol te vinden. En huwelijken staan vaak onder spanning, omdat moeder geen tijd meer heeft voor vader…

Eh. Wat is er mis met het ‘slechts’ bevredigen van die basisbehoeften en de rest maar een beetje op zijn beloop laten, vraag ik me dan altijd af. Waarom vinden zoveel vrouwen dat ze én een supermoeder én een superhuisvrouw én een supercarrierevrouw én een superechtgenote moeten zijn? Wees nou toch eens realistisch… laat je niet gek maken! Dan hou je ook nog eens wat tijd over voor jezelf…

(Onder opvoeden versta ik trouwens wel iets anders dan het bevredigen van basisbehoeften. Maar dat is weer een heel ander verhaal.)