Ik ben het zat. Ik wil niet meer wakker worden ‘s nachts van de zoveelste nepwee. Van de jeuk aan mijn buik. Van het draaien. Of omdat ik – nog geen drie kwartier nadat ik voor het laatst ben geweest – weer moet plassen. Ik hou ermee op. Ik ga niet meer slapen tot dat kind er is (oké, dat wordt misschien wat lastig, maar toch), en ik ga ook niks meer schrijven. Ik vind het mooi geweest.

Tadaaaa. Vandaag is het de uitgerekende datum. Maar denk je dat er al iets gebeurt? Nee, natuurlijk niet! Gelukkig zitten er nog wel wat uurtjes in deze dag, dus wie weet. Never give up hope… blahdieblah.

Ach, ik ga maar weer verder met popje no. 4. Moet toch wat. (Wat nou als alle popjes af zijn straks? Wat moet ik dan gaan doen? Nee, daar wil ik nog niet aan denken. Net zoals ik ook nog niet aan een maart-baby wil denken. Nee.)

Eerst maar eens mijn twee boterhammen met het glas melk, joechei. Want ja, dat dieet is er ook nog steeds. (Ik wil pataaaaaaaaaaat! Belgische mayo! Tompoucen! Chiiiiiips!)

Allemachtig. Ik hoop echt dat het vandaag gaat gebeuren, want ik zak nu echt bijna door mijn pootjes. Het rommelt en het pruttelt daarbinnen, en mijn rug doet pijn.

Afgelopen nacht werd ik om klokslag 4:00 u. wakker van de kramp in de onderbuik. Je begrijpt, ik was meteen in hoogste staat van paraatheid. Naar de andere zij gedraaid (3 minuten verder), waarna ik ruim een uur geobsedeerd naar de groene cijfertjes van mijn wekker heb gestaard. Alsof mijn leven ervan af hing. Maar nee. Paar harde buiken, nog eens een krampje, en klaar was het alweer. Niet dat ik nog kon slapen ondertussen.

Zucht. Kom op meid, het is tijd! Nú kan het! Olivier is naar het kinderdagverblijf, omi is onderweg hierheen… De vangnetten zijn gereed. Springen maar! Wij vangen je op, het is heus niet eng!

Kijk, als ik dan toch bezig ben starrysheep.com om te bouwen (ja, een nieuwe indexpagina moet dus óók nog – schandalig, deze stamt nog uit 2003, ofzo!), dan kan ik net zo goed mijn Nederlandstalige log (voorheen Sterrenschaapje) ook maar meteen naar WordPress omzetten. Toch een stuk mooier en moderner dan Nucleus.

Om het nog maar niet te hebben over het duizendmaal grotere aanbod van templates! (Deze hier is gebaseerd op ‘Sky’ van Kaushal Sheth . Het plaatje in de header is afkomstig van Hector Loudon.)

Vandaar. Welkom bij Sterrenstof!

Nog steeds niks! Het beweegt allemaal lekker daarbinnen, en ernstig toespreken (“Je weet toch dat het niet goed is om zo opgevouwen te zitten de hele dag hè.” Of: “Ja, het zal wel wat krap worden zo langzamerhand zeker?”) helpt niet! Zélfs de suggestie van een collega om het eens zo te proberen: “Toen Olivier zo oud was als jij kon hij allang zelfstandig ademhalen” heeft nog geen zoden aan de dijk gezet.

Misschien moet ik me er maar bij neerleggen dat deze dame gewoon pas in maart (máárt! nee!) geboren wil worden?!

Ondertussen heeft Ol al een generale repetitie ‘slapen bij Janneke en Ronald want het lijkt erop dat het nieuwe zusje eraan komt’ achter de rug. Ach, da’s ook niet verkeerd natuurlijk.

Ik ga het logge lijf maar weer eens naar boven slepen, richting douche. Gisteren in bad geweest, dat was ook een spektakel. Die arme Pieter kwam elke 5 minuten kijken of alles wel goed ging en of hij me nog niet eruit moest takelen.

Echt, als de buik niet zo in de weg zat, dan had ik vanochtend het bad schoongemaakt met een tandenborstel. Ik kan niet meer stoppen! Soppen, soppen!

P.S. Ze zeggen dat er sneeuw komt. Snééééééééuw!

Nou, inleiden als ze er met 40 weken nog steeds niet is gaat dus ook niet gebeuren. Mijn bloedsuikerwaarden waren zodanig goed, ook gemeten over de afgelopen weken d.m.v. een zogeheten HbAc1 bloedonderzoek, dat men liever gewoon afwacht.

Ja dat is lekker, maar ik loop wél op mijn laatste benen en dat kind is wél nog steeds groter dan gemiddeld! Het zal heus niet ineens gaan krimpen, ofzo! GVRD. Ik baalde echt als een stekker toen ik het hoorde vanochtend. Natúúrlijk begrijp ik ook wel dat het beter is de natuur op haar beloop te laten, maar enige houvast was wel zo prettig. Nu zijn we terug bij af en kan het nog rustig 4 weken gaan duren. En dat ga ik echt niet redden, niet op max. 4 uur slaap per nacht, niet met die pijn in de buik, niet met dat nauwelijks meer kunnen lopen.

En die klootzak die steeds met zijn zeikerig opgevoerde auto met 60 km p/u door onze straat scheurt (hal-lo, die 30 km zone is er NIET voor niks hier) moet ook maar eens gaan verhuizen.

Zijn we weer… en nog steeds geen baby helaas. Om 22.00 u. ofzo het ziekenhuis maar eens gebeld, moest ik toch maar even langskomen voor de zekerheid. Twee uur aan het CTG apparaat gelegen en daarna een fijn inwendig onderzoekje, maar helaas, er zat geen schot in. Dus we mochten kiezen: een nachtje daar blijven en het afwachten of gewoon weer lekker naar huis in het eigen bedje afwachten. Hebben maar dat laatste gedaan. De hele nacht nog liggen woelen met dezelfde symptomen, tot vanochtend 6.00 u., toen hield het doodleuk weer op! Ik geloof dat ik dit kind een beetje onaardig begin te vinden. )

Weet nu wel dat de baarmoedermond in ieder geval ‘rijp’ is, zoals ze dat noemen. Dus mochten ze besluiten te gaan inleiden, dan kan dat in ieder geval. Verder vind ik het allemaal maar prut. Bah.