Ik geloof dat mijn lijf zowaar een beetje gewend begint te raken aan het dieet. Ik ben niet meer zo slap als eerst, en ik begin me zelfs gezond te voelen! Hopelijk de baby ook… Vandaag weer naar het ziekenhuis voor een lunchcurve, prikkerdeprik.

Maar hoe gezond het ook voelt, en hoe heilig ik me ook heb voorgenomen deze nieuwe leefwijze voort te zetten als alles weer een beetje bij het oude is, na de bevalling wil ik een tompouce. Zo’n echte, van de Hema of toch op zijn minst van een banketbakker. En daar verheug ik me nu al op!

Yup, het is toch zover: Em moet op dieet!

Mijn gynaecoloog belde zelf vanochtend, ze wilde dat ik het toch maar ging doen, voor de zekerheid. En ze had maar meteen een afspraak met de dietiste gemaakt ook! Dus ik heb nu een hele lijst met wat ik door de dag op welke tijdstippen moet eten. Stap 1: ontbijt om 8.00 u. ‘s ochtends, later mag echt niet! Huil! Net nu ik eraan gewend was om nog even lekker te blijven liggen om de wakkere momenten ‘s nachts te compenseren… Voor de rest is het wel te doen hoor. Vanmiddag de lunch naar binnen gewerkt en ik kreeg het bijna niet op!!

Over een week of anderhalf moet ik dan weer zo’n lunchcurve-glucose-bloedtest doen en daarna heb ik (op 30 januari) een afspraak met de gynaecoloog om de resultaten daarvan te bespreken. Ik hoop maar dat het helpt allemaal!! En dat mevrouwtje nog even blijft zitten, zodat het ook echt de kans krijgt om aan te slaan. Anders moeten ze haar na de bevalling weer extra in de gaten gaan houden omdat ze dan nog steeds teveel insuline produceert, die ze niet meer aan mij kwijt kan.

Aiaiai wat een gedoe. Als ik denk aan te grote baby’s denk ik automatisch ook aan mijn grootste nachtmerrie wat bevallen betreft: de spoedkeizersnee. Nee, nee, nee.

Ik ga maar eens op mijn lijst kijken wat ik nu weer naar binnen moet proppen. Volkorenbiscuitje, iemand?

Allemachtig zeg, ik blijf maar wassen. Mijn nieuwe motto lijkt wel: een dag niet gewassen, een dag niet geleefd. Heel erg – om nog maar niet te spreken over heel erg milieuonvriendelijk – maar ik verzin gewoon wassen. Rollie (tja, jongetje in de peuterleeftijd he) zegt: Ja, lekker walsen! Ik zeg: Ja, lekker wassen!

Sprak zojuist de overbuurvrouw. Ook zwanger (dat wist ik al) en (dat wist ik nog niet) vandaag uitgerekend. Ze gingen maar even een stukje autorijden, kijken of dat zou helpen. Ja, dacht ik ineens, dat kan natuurlijk ook nog. Je tweede kindje (ze hebben al een jongetje van Ols leeftijd) kan natuurlijk ook gewoon lekker blijven zitten! Wij gaan er wel steeds vanuit dat mevrouw te vroeg gaat komen, maar wie zegt dat dat ook gaat gebeuren?? Nog ongeveer 6 weken zwanger zijn, ik moet er niet aan denken…

Hoewel ik, toen ik laatst vreselijke darmkrampen had midden in de nacht, ineens helemáál geen zin meer had in de bevalling. (Niet dat ik denk dat er vrouwen zijn die het leuk vinden, ofzo. Maar toch.) Oja, dacht ik toen, zó was het. Alleen dan nog 100x zo erg! Eh.

Controle gehad vanochtend, en uit mijn bloedonderzoek van vorige keer is gebleken dat ik op het randje van zwangerschapssuiker (oftewel zwangerschapsdiabetes) zit.

Morgen weer terug naar het ziekenhuis voor een zogeheten lunchcurve, dan moet ik op glucose laten prikken, mijn normale lunch eten, en daarna nog twee keer laten prikken. Gaan ze kijken of het inderdaad zwangerschapssuiker is. En als het zo is dan moet ik op dieet! Het is verder niet ernstig, mits het goed wordt begeleid. Maarja, wel weer een complicatie erbij!! Misschien dat ik daarom zo’n grote buik heb?? Dat kan een van de symptomen zijn nl.; meer vruchtwater en een groot kind (neeeeeeee!!).

Verder was alles gelukkig goed, en mevrouwtje is inderdaad al ingedaald, zoals ik al dacht. Dat is dan wel weer mooi meegenomen! De gynaecoloog zei dat ik bij het beginnen van de bevalling maar meteen moest bellen en naar het ziekenhuis moest komen, in mijn geval. Vind ik ook wel een fijn idee, hoef ik niet thuis te gaan zitten wachten en dan panieken als het ineens toch heel snel blijkt te gaan!

Haha, en de Piet had maar weer eens geklaagd over de uitgerekende datum, maar de gynaecoloog kon toch erg overtuigend aantonen dat er weliswaar wel eens meetfouten worden gemaakt, maar dat die hoogstens een afwijking van een paar dagen opleveren, niet een paar weken. Ach, het zal allemaal wel, ze komt toch gewoon als ze er klaar voor is.

En nu lekker popjes maken, want Olivier is naar het kinderdagverblijf, Pieter naar zijn werk en ik… ik ben lekker thuis! Of zal ik toch maar eerst een klein dutje gaan doen? Keuzes, keuzes…

Hoera, ik ben met verlof! Nouja, eigenlijk ben ik nog met ziekteverlof en begint het echte zwangerschapsverlof vrijdag pas, maar voor mij voelt het hetzelfde. Vandaag nog even anderhalf uur op werk geweest (met dank aan Taxi Pieter en de laatste dingetjes afgehandeld, en nu is het klaar!

En nu maar wachten… Gisteren is mevrouw, als ik het goed gevoeld heb, ingedaald. Zou mooi zijn, hoef ik me daar tenminste niet meer druk om te maken, mocht de bevalling ook nu weer beginnen met het breken van de vliezen. Eens kijken wat de gynaecoloog ervan zegt morgen.

Goh, wat zal ik toch eens gaan doen in de (hopelijk) paar weken die me nog resten? Het enige wat we nog moeten hebben is de klossen, de rest is er! Zelfs vanmiddag toch nog maar even een maxicosi gekocht (toch fijn, die eindejaars-irischeques van mijn werk). We hadden er nog wel eentje, maar die stamt uit het stenen tijdperk en dat vond ik ineens niet leuk meer. Zal wel hormonaal zijn.

Het zal mij echt benieuwen wanneer ze zich aankondigt. Kijken wie er gelijk had, het ziekenhuis of wij. En maar hopen dat het ook echt een zij blijkt te zijn. Anders wordt het een jongetje met jurkjes aan.

Ik werd om 7.03 uur wakker en dacht: ik moet een cake bakken. Dus die staat nu in de oven. (Ja, ik moest van mezelf toch nog minimaal tot 7.30 in bed blijven liggen.) Ik vind het wel een beetje verontrustend. Als er iemand geen ochtendmens is, dan ben ik het wel. Hm.

Nou, gelukkig nieuwjaar allemaal! En dat het maar mooi mag worden, en gezond!

Hier weinig te melden eigenlijk. Ik wist niet dat mijn buik nóg dikker kon worden, en toch is het zo. Straks scheur ik nog! Het wordt steeds oncomfortabeler, en we beginnen steeds meer te twijfelen aan die uitgerekende datum van 23 februari. Ik geef het nog een week of twee. Alles is klaar; alleen het wiegje moet nog even in elkaar gezet, de klossen opgehaald. Geen bezoekjes met overnachtingen meer in het verschiet, vanaf nu blijf ik lekker in mijn eigen huis. Nog drie dagen werken, waarvan ik waarschijnlijk halve dagen ga maken. Ik vind het wel mooi geweest.

Oja, en we hebben natuurlijk een mannetje van 3 nu! Morgen mag hij trakteren op het kinderdagverblijf. Ik heb cakejes gebakken, die moeten we strakjes als meneer in bed ligt even mooi verpakken in cellofaan. Beestjesvingerpopje van de Ikea erbij, strikje erom, klaaaaaaaaar. En niet eens zo héél erg slecht.

Hoezee, en dan nu aan de kaasfondue!