Maar weer eens bij de huisarts geweest voor een verwijsbriefje. Maandag is het nieuwe ziekenhuis hier vlakbij voor het eerst open; ik denk dat ik meteen maar eens ga bellen dan!

Vind het wel heel erg spannend. Zou het deze keer goed gaan?

Alle andere dingen worden opeens onbelangrijk. Zo’n computerspel, bijvoorbeeld, met mensen die zich gedragen alsof alles daarom draait. Die zichzelf en al dat gedoe veel te serieus nemen. Komop zeg, het is maar een spelletje. Daar heb je echt geen gemanipuleer bij nodig. Dat speel je voor de lol, niets meer en niets minder.

Op dit moment heb ik er even geen lol meer in, en dat komt maar door één persoon. Dat die muts zich eens even met het echte leven gaat bezighouden zeg, in plaats van zo te lopen zeiken. Alsof alles om haar draait, ga toch weg. Uuuuuren heeft ze erin gestoken zegt ze zelf. Dan vraag ik mij af: waarin? In die paar berichtjes? Ik wil niks zeggen hoor, maar ieder normaal mens schrijft zoiets in een kwartiertje. Hou toch op.

Zo. Dat wou ik even kwijt. Want op dit moment is er niemand anders met wie ik dit kan delen, omdat men dan zegt dat ik teveel met dat spel bezig ben.

Jeetje.