Het zit op de bank, het gloeit en het staart wazig voor zich uit.

Rara, wat is het?

Het is een Ootje met griepverschijnselen…

Ter leering ende vermaeck gaan we vandaag maar eens naar de huisarts. Zodat de beste man hopelijk kan uitvogelen waarom Olivier toch al zo’n week of twee bijna onophoudelijk in zijn oogjes wrijft. Komt het door het fonkelend felle zonlicht op zijn gloednieuwe Aquaplay? (Olivier is het er zelf ook wel mee eens dat hij nu toch echt een heel erg verwend jongetje is.) Door het niet-chloorhoudende water bij de zwemles? Of is het dan toch uit pure verveling? Ik weet het niet. Hopelijk onze huisarts, die ooit mijn hevige maagkrampen weet aan ‘het in de knoop zitten van mijn zonnevlecht’, wel. Hmmm.

Herfst! Herfst! Herfst! Jaaaaaa! Mijn favoriete seizoen is aangebroken! Oké, al een paar dagen geleden, dus ik ben wat aan de late kant met dit postje, maar dat mag de pret niet drukken. Onze seizoentafel is bijna klaar; Olivier moet mag alleen nog even een mooi aquarel in herfstkleuren schilderen voor de achtergrond. En het licht buiten is zo mooi!! Gisteren zat ik in de septemberzon met mijn breiwerkje bovenop de zandbak in de tuin, de kindjes om me heen spelend met walnoten, en toen voelde ik me zowaar gelukkig, zelfs met de rochelende buurvrouw en haar k-u-t-honden in de tuin naast ons.

Het enige probleem nu is eigenlijk dat ik compleet chagrijnig ben van de honger. Ik ben lichtelijk dichtgeslibd in de maanden dat ik thuiswerk, en met de niet mis te verstane zwangerschapsdiabeteswaarschuwing in het achterhoofd, probeer ik mijn eetpatroon weer naar een wat gezonder niveau te krijgen. Mijn maag schreeuwt de godganse dag moord en brand. Waarschijnlijk is de herfst ook niet meteen het meest logische seizoen voor zo’n onderneming… Eigenlijk hoor je dan vet op te slaan voor de lange koude winter, toch? Hmph.

Maar… het is niet alleen maar kommer en kwel: ik ben bijna klaar met mijn eerste popje voor de verkoop! Ben benieuwd. Waarschijnlijk ga ik haar op Etsy zetten, maar misschien ook alleen op mijn website. Ik weet het gewoon nog niet. T.z.t. zal ik hier een link plaatsen.

… gehoord. Geen nieuws is goed nieuws? Wie zwijgt stemt toe? Of gewoon: tja, wat moeten we nou met die man… nog maar even een paar nachtjes over slapen dan?

Wie het weet, mag het zeggen! (We waren even een weekendje weg met de familie, vandaar de enigszins late update.)

P.S. Teen gaat alweer veel beter gelukkig! Ben van de pijnstillers af, mijn Birki’s passen weer en ik hoef bijna niet meer te hobbelen. Fijn! En nu maar hopen dat het nóóit meer terugkomt!

Zo, daar zit ik dan, met een groot verband om de teen / de helft van mijn voet. Of ik misschien wilde meekijken, vroeg de arts-assistent opgewekt. Eh, nou, ik ga wel liggen en doen alsof mijn neus bloedt, dank u… Heb wel het stukje dat ze hebben weggesneden bewonderd, dat dan weer wel. En nu heb ik uit voorzorg maar alvast twee paracetamollen genomen en hang ik in mijn favoriete leunstoel. Moet zo min mogelijk lopen en de teen zo veel mogelijk omhoog houden. Handig joh, met twee kinderen! Gelukkig kan Pieter in ieder geval vandaag en morgen thuiswerken, dat scheelt! En ik, ik ga maar een beetje werken op de laptop en hopen dat het niet al te veel zeer gaat doen straks, als de verdoving is uitgewerkt…

P.S. De verpleegkundige was helemaal weg van mijn Birki’s. “Waar heb je die gekocht?? Die wil ik ook! Zo charmant!”

Getver. Mijn teen en ik gaan volgende week woensdag samen naar het ziekenhuis. Alwaar mijn teen een stukje van zichzelf zal kwijtraken. *slik*

Maar eerst morgen op naaimachinejacht. Dat is het betere werk.

Oké. Ik heb dus al sinds januari een pijnlijke teen. Dat weet ik omdat Olivier destijds in zijn Opstandige Ik Ga Net Naar School En Ik Doe Echt Niet Wat Jij Wil periode zat. Toen ging hij er dus op staan, en gekoppeld aan het hiervoor genoemde gedrag was dat niet zijn slimste zet. Waarschijnlijk klonk ik zo ongeveer als een burlend hert op de Veluwe.

Maar goed. Sinds twee dagen (alvast excuses voor de gore details) komt er dus aan de zijkant van de nagel groene troep uit. Eerst dacht ik nog: hee! Dat is goed, het lijf is aan het afstoten! Maar toen ik het tegen mijn mamaatje vertelde, trok ze groen weg en siste: “Jij gaat NU naar de dokter! Denk aan Balkenende!”

Aldus zal geschieden. Vandaag om 9.45 u. Ik denk dat ik ga flauwvallen.

Vandaag krijgt Nynke voor de allerlaatste keer een flesje met borstvoeding. De vriezer is leeg, het is over. En hoewel ze dat bij het kinderdagverblijf klaarblijkelijk reden tot vreugde vinden, ben ik er heel verdrietig om. Drinken bij mij deed ze al nauwelijks meer, en de afgelopen vier dagen zelfs ‘s ochtends vroeg niet meer.

Ik kan er niet aan wennen. Als het aan mij had gelegen, waren we nog tijden doorgegaan. Voor mij is borstvoeding het mooiste, het intiemste en het natuurlijkste wat je met je kind kunt delen, en het kan me niet schelen hoe eng dat sommige mensen in de oren klinkt. Het is een soort verslaving, het is de wetenschap dat jij ervoor zorgt dat je kind groeit en gezond is, dat jij haar kunt troosten als er iets aan de hand is zoals niemand anders dat kan.

Wat natuurlijk ook meespeelt, is de wetenschap dat er hierna niemand meer uit mijn borsten zal drinken. Opeens zijn ze weer wat de maatschappij ervan gemaakt heeft: lustobjecten. Niets meer, niets minder. En ook daar zal ik nooit aan kunnen wennen.

Nee, voor mij is vandaag geen vrolijke dag. Maar ja, als het kind niet meer wil… dan moet je je daar als moeder bij neerleggen.