Vanochtend is mijn oma overleden. Langzaam, als een kaarsje, tot ze er echt niet meer was, maar zichzelf tot het eind. Dag, lieve oma…

Weet je wat het allerleukst is? Als het goed gaat met je kinderen. Als je langs school fietst, op weg naar de supermarkt, en je ziet spruit 1 net naar buiten tuimelen na de overblijf. En als je dan terugfietst, dan zie je zijn blije snuit, en dan zwaait hij enthousiast naar je en gaat dan weer lekker met zijn vriendjes spelen. Beter kan het toch niet?

Over spruiten gesproken – met deel 2 moet mag ik zo meteen de Prik gaan halen. Het zal mij benieuwen. Met de Sint op de foto wil ze vast niet, en denk je nu echt dat zo’n ballon de fietstocht door de polder overleeft? Ik neem voor de zekerheid wel een Sinterklaasschuimpje (of zes) mee!

—————————————————————————————————

P.S. Fizz, this one’s for you!

Eigenlijk, bedacht ik vanochtend tijdens het terugsteken van de 100+ breisteekjes van mijn kantomslagdoek omdat ik een telfout had gemaakt, eigenlijk mag ik helemaal niet klagen. Ik woon in een groene gemeente (nog nooit ergens zoveel gemeentegroen gezien), in een groot huis, met een (voor deze contreien) aardige tuin met veel privacy. Tot zo ver de makelaarsomschrijving.

Ik kan (meestal) kopen wat ik wil van mijn eigen verdiende geld, ik heb daarnaast een man die genoeg verdient, dus om een centje meer of minder hoef ik niet wakker te liggen, ook niet in ‘deze tijden’. Maar mensen, het gaat niet om de materie. Het gaat om wat er van binnen gebeurt. Dat brengt me bij de wortels, en bij de knollen en citroenen.

Het gaat om het feit dat ik ervan baal dat ook dit huis weer niet goed geisoleerd is, dat ik ook hier weer elk geluid van hiernaast hoor. En ja, het had vele malen erger kunnen zijn, want stel je eens voor dat het een gezin met zes kinderen in de leeftijd van 2 – 16 was geweest. Dat is het niet, dus ik mag me in mijn handjes knijpen.

Het gaat erom dat ik me bekocht voel, knollen voor citroenen.

Het gaat erom dat ik net een beetje geworteld was, toen de ware aard van haar hiernaast naar boven kwam. Om het feit dat ik mijn hoofd heb moeten buigen omwille van de lieve vrede. Diep van binnen weet ik dat dat het beste was, want met ruzie ben je nog veel verder van huis, en het staat best leuk, het speelhuisje weggestopt in de allerverste, allerkilste hoek van de tuin zodat de glijbaan nog net past en je ook nog eens net de tuin weer uit kunt via de zijpoort, mits je niet te veel bitterballen nuttigt. En weet je, ik begrijp haar zelfs ook nog wel – maar het gaat om de manier waarop.

Conclusie: van mijn wortels,  die zich net een beetje lekker hadden ingenesteld in de Noord-hollandse dorpsklei, kun je een smeuiige najaarsstamppot maken nu. Ik ben dol op stamppot, maar mag het dan wel met die van de buren?

Ze zeggen toch altijd dat je iets pas echt mist als het er niet is? Nou, daar kan ik over meepraten. Niet zo zeer iets, maar wel iemand. Pieter is vanochtend vertrokken, zit deze hele week in de VS voor werk, en telkens wanneer ik een vliegtuig hoor (en dat zijn er nog wel eens wat meer, hier), dan moet ik sniffen. Ik weet nu al dat ik niet goed zal slapen straks, in zo’n leeg bed. En van het boekje dat ik moet redigeren, word ik vandaag extra misselijk. Zal blij zijn als het grut er weer is vanmiddag, dan heb ik tenminste nog iets om te knuffen. Snif.

Zo dan. We hebben ongeveer duizend paraafjes en een stuk of wat handtekeningen gezet vanochtend. Nu nog even de financiering, en dan is het huis officieel van ons!

Slik. Het blijft toch een raar idee, zoveel geld. En ook al weet je dat alles financieel in orde is, toch ben je altijd weer bang dat het op het laatste moment door een of andere stommiteit weer net níet lukt. Zo hebben we bijvoorbeeld maar tot 16 maart om alles rond te krijgen. 16 maart! Dat is tweeëneenhalve week, mensen! Blijkbaar gaat de termijn voor financiering al in vanaf het moment dat je de deal mondeling hebt bevestigd?! Eh, oké, dat had men ons ook wel eens eerder mogen vertellen! In mijn beleving (en die van onze financiële man) heb je gewoonlijk zo’n week of 6 om alles voor elkaar te krijgen. We gaan nu proberen er toch even iets meer tijd voor te krijgen. Ik bedoel, het lijkt mij niet meer dan logisch dat de termijn in ieder geval pas ingaat op het moment dat je daadwerkelijk het contract hebt ondertekend – of ben ik nou gek?

Was het maar alvast september. Mijn verjaardag, feestweek in ons nieuwe dorp, verbouwingen achter de rug (hoop je dan ), dat klinkt toch allemaal een stúk beter!

Aaaaaaaaaaaah! We gaan hebben een eindbod gedaan doen! Ieeeeeeeeeh!

We zijn gisteren (op aanraden van mijn moeder) langs een geweldig huis in Santpoort-Noord gereden. Naast het spoor, naast station Santpoort-Noord eigenlijk gewoon, helft van een dubbel, gebouwd ergens in 1900 en volledig verwaarloosd. Maar zo leuk! En (door de verwaarloosde staat waarin het geheel verkeert) nog binnen ons budget ook. Waar we het geld vandaan zouden moeten halen om de boel te renoveren, ehhh, ja, dat weet ik ook nog niet, maar als het een meerdere-jaren-stappen-plan zou zijn, zou het best kunnen, toch?

Dus ik dolenthousiast de makelaar bellen vanochtend. Helaas, pindakaas. Er wordt al onderhandeld over een bod. ALTIJD! Altijd hebben we pech! Wat is dat nou toch?? Kwamen de waterlanders weer – daar word ik ook een beetje moe van zeg, dat gegrien de hele tijd. Kan iemand daar even iets aan doen misschien?

Maar goed. Dat gaat dus niet door. Toch heb ik nu het idee opgevat om misschien de makelaar van het betreffende pand eens een zoekopdracht te geven. Zoals mijn zusje al zei (ja, dit wordt zo langzamerhand echt een familieaangelegenheid!), zulke panden komen wel vaker op de markt. En hoe meer Pieter en ik het erover hebben, hoe meer zin we erin krijgen. Misschien naief, maar hee, we moeten het toch ergens zoeken…

Het erge is dat ik vanaf het moment dat we hebben besloten hier echt weg te gaan, volledig geobsedeerd ben door het vinden van een nieuw huis. Ik probeer het te temperen, maar dat lukt niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Dus droom ik nu over huizen – of beter gezegd: ik lig ervan wakker. Het is niet meer rustig in mijn hoofd. De hele nacht weeg ik alle voor en tegens af.

Dat ene huis in Beinsdorp (of all places), dat moet volledig gerenoveerd worden. Alle schilderwerk binnen, nieuwe vloeren, nieuwe badkamer, nieuwe keuken. Wat een werk! Maar: het heeft wel een enorme tuin. De plek is wat raar.  Maar: daardoor waarschijnlijk wel redelijk rustig (afhankelijk van de buren, natuurlijk. Altijd weer die buren…) Nadeel: de school waar ik Olivier heen wil brengen ligt zo te zien niet op fietsafstand.

Verschillende huizen in Almere op mijn lijstje gezet. Allemaal even mooi en nieuw en geisoleerd met mooie badkamers en keukens.  School van Olivier op fietsafstand, alle voorzieningen bij de hand. Maar: veel minder ruimte om het huis heen.

Zal ik er ooit uitkomen??