Tijdens de informatiebijeenkomst voor groep 3 eerder dit jaar zei de juf iets wat me meer is bijgebleven dan de andere dingen die ze zei. Ouders van groep 3-leerlingen, zei ze, moeten durven de kinderen zelfstandig te laten zijn. Ze moeten erop durven te vertrouwen dat ze zelf ook hun jas en tas kunnen ophangen. Moet jij eens zien wat ze allemaal met die luizencape doen, dacht ik  destijds.

Maar nu, nu Ootemetoots groep in verband met ruimtegebrek (30 kinderen bij elkaar in een klein hokje, wat wil je)  is verhuisd naar een groter lokaal dat op de eerste verdieping ligt en we dus elke morgen in file met zijn allen die trap op moeten, heb ik besloten jufs advies maar eens in de praktijk te gaan brengen. Project: zelfstandig is vanmorgen van start gegaan.

Het zag er als volgt uit: rugzak op de rug van kind, in plaats van aan de hand van moeder. Gymtas… eh, oké, nog aan hand van moeder, maar wel snel in handen kind geduwd bij school. Kind de trap op geduwd en toen losgelaten. Laaaaaaaat… los. Vervolgens  5 minuten tegen de kast geleund. En zie daar! Daar was hij! Een heel blij, heel trots kind, jas en tassen keurig op hun plek, fruittrommeltje en drinkbeker in de hand. Helemaal zelf.

Ik denk dat ik dit bij kind deel twee vanaf dag drie ga doen.

Op de fiets met Oot en Nyn naar de Westbroekplas, even lekker door zand en water rennen, en dan op de terugweg een patatje en wat frikadellen halen bij de snackbar. Viezer kan het bijna niet, maar zó lekker!

En vanavond halen we chinees. Ja, het is vakantie of niet, hè. Het doet mijn ik-ben-goed-want-ik-heb-niet-gesnackt schouderklopje van gisteravond wel weer een beetje teniet, maar hé. Ik kan niet op alle vlakken schitteren.

Mijn poppenverslaving houdt trouwens ook nooit meer op. Heb ik net besloten dat ik er nu toch echt wel genoeg heb, kom ik deze tegen:

Ze is nog supergroot ook – 60 cm. Terwijl ik echt altijd heb gezworen dat 40 cm meer dan genoeg is. Goedkoop is ze ook niet echt natuurlijk. Dat wordt sparen.

De pompoensoep staat op het vuur, de hazelnoten zijn geraapt… Laat die herfst maar komen!

Vakantie is Ootje thuis en Nynie op het KDV. Vakantie is plakweer en toch op zolder moeten zitten werken. Vakantie is stiekem snel een paar foto’s in de tuin nemen als het even niet regent. Vakantie is daarna veel te lang photoshoppen. En vakantie is nu even snel een foto hier neerzetten en dan echt weer even een hoofdstuk redigeren (en ondertussen de oren gespitst houden of het een verdieping lager wel goed gaat met het vriendje op bezoek).

Stond er gisteravond een collega-moeder aan de deur: of we wel wisten dat zoonlief die middag samen met haar dochter op een stel oldtimers had staan dansen op de parkeerplaats bij haar voor (of achter, dat weet ik niet meer).

Pardon?

Ik weet niet van wie hij het heeft, maar de laatste tijd komt er echt de ene boevenstreek na de andere uit het zesjarige brein. En de enige straf die ik meestal kan bedenken is: “Vandaag wordt er niet gespeeld! Niet hier, en ook niet bij iemand anders!” Echt heel rouwig lijkt hij daar helaas niet om. “Oké,” klinkt het dan gelaten – en je ziet de radertjes alweer draaien, daarbinnen. Op zoek naar de volgende streek.

Iemand nog een fijne straf in de aanbieding, toevallig?

Ben ik nou de enige die vandaag géén voetbal gaat kijken? Ik voel me zo alleen-leen-leen-leen…

Nog nooit zoveel mensen last-minute boodschappen zien doen als zojuist in de plaatselijke super… Allemaal mannen, om de een of andere vage reden. Met frikadellen en bier. Kijk, dat zou ik dan wel weer lusten.

Van mijn belastinggeld heb ik een nieuwe lens voor mijn (eigenlijk: ons) fototoestel gekocht: een Sigma 50 mm f/1.4. Wat een verschil! Ineens kan ik weer een sprong vooruit maken. En ik ben me eindelijk eens gaan verdiepen in het gebruik van textures (hoe noem je zoiets in goed Nederlands?) in Photoshop; iets wat ik al heel lang wilde leren. Leuk!!

In plaats van met mijn handen, maak ik dus op het moment vooral dingen met mijn computer. Ik ben*kuch* digitaal creatief bezig.

Maar ik brei ook nog wel, hoor. Vestjes voor een van mijn nieuwe poppen.

En telkens wanneer er hier een vliegtuig overkomt, zit ik weer rechtop van schrik. Dacht echt dat mijn laatste uurtje geslagen had gisteren!

Wat dingetjes.

- dat je je stiekem toch een beetje schaamt dat je zojuist bij de AH serieus overwoog een doosje van die mintjes bij de kassa  te nemen, zodat je die 90 cent tot de 20 Euro kon overbruggen, want dan zou je twéé pakjes plaatjes krijgen, in plaats van miezerig een.

- dat je nog steeds de buren moet uitnodigen voor een welkomst- en kennismakingsborrel, maar dat je dat steeds uitstelt omdat de buurvrouw de hele dag poetst en jij heus je best doet, maar dat het bij jou nooit zo schoon zal zijn als bij haar.

- dat het sneeuwt! Alweer!

- dat Windows 7 best fijn is, ook al doet je favoriete spel het niet meer en moet je nu in de registry gaan graven

- dat je blij bent met de steunbetuigingen naar aanleiding van het vorige bericht

En dan nog wat foto’s:

Een pop.

Nog een pop, maar dan zelfgemaakt. (Hebben? Hier: klik.)

Een kind.

En nog een kind!

Wat een geluk.