Vakantie is Ootje thuis en Nynie op het KDV. Vakantie is plakweer en toch op zolder moeten zitten werken. Vakantie is stiekem snel een paar foto’s in de tuin nemen als het even niet regent. Vakantie is daarna veel te lang photoshoppen. En vakantie is nu even snel een foto hier neerzetten en dan echt weer even een hoofdstuk redigeren (en ondertussen de oren gespitst houden of het een verdieping lager wel goed gaat met het vriendje op bezoek).

Stond er gisteravond een collega-moeder aan de deur: of we wel wisten dat zoonlief die middag samen met haar dochter op een stel oldtimers had staan dansen op de parkeerplaats bij haar voor (of achter, dat weet ik niet meer).

Pardon?

Ik weet niet van wie hij het heeft, maar de laatste tijd komt er echt de ene boevenstreek na de andere uit het zesjarige brein. En de enige straf die ik meestal kan bedenken is: “Vandaag wordt er niet gespeeld! Niet hier, en ook niet bij iemand anders!” Echt heel rouwig lijkt hij daar helaas niet om. “Oké,” klinkt het dan gelaten – en je ziet de radertjes alweer draaien, daarbinnen. Op zoek naar de volgende streek.

Iemand nog een fijne straf in de aanbieding, toevallig?

Ben ik nou de enige die vandaag géén voetbal gaat kijken? Ik voel me zo alleen-leen-leen-leen…

Nog nooit zoveel mensen last-minute boodschappen zien doen als zojuist in de plaatselijke super… Allemaal mannen, om de een of andere vage reden. Met frikadellen en bier. Kijk, dat zou ik dan wel weer lusten.

Van mijn belastinggeld heb ik een nieuwe lens voor mijn (eigenlijk: ons) fototoestel gekocht: een Sigma 50 mm f/1.4. Wat een verschil! Ineens kan ik weer een sprong vooruit maken. En ik ben me eindelijk eens gaan verdiepen in het gebruik van textures (hoe noem je zoiets in goed Nederlands?) in Photoshop; iets wat ik al heel lang wilde leren. Leuk!!

In plaats van met mijn handen, maak ik dus op het moment vooral dingen met mijn computer. Ik ben*kuch* digitaal creatief bezig.

Maar ik brei ook nog wel, hoor. Vestjes voor een van mijn nieuwe poppen.

En telkens wanneer er hier een vliegtuig overkomt, zit ik weer rechtop van schrik. Dacht echt dat mijn laatste uurtje geslagen had gisteren!

Wat dingetjes.

- dat je je stiekem toch een beetje schaamt dat je zojuist bij de AH serieus overwoog een doosje van die mintjes bij de kassa  te nemen, zodat je die 90 cent tot de 20 Euro kon overbruggen, want dan zou je twéé pakjes plaatjes krijgen, in plaats van miezerig een.

- dat je nog steeds de buren moet uitnodigen voor een welkomst- en kennismakingsborrel, maar dat je dat steeds uitstelt omdat de buurvrouw de hele dag poetst en jij heus je best doet, maar dat het bij jou nooit zo schoon zal zijn als bij haar.

- dat het sneeuwt! Alweer!

- dat Windows 7 best fijn is, ook al doet je favoriete spel het niet meer en moet je nu in de registry gaan graven

- dat je blij bent met de steunbetuigingen naar aanleiding van het vorige bericht

En dan nog wat foto’s:

Een pop.

Nog een pop, maar dan zelfgemaakt. (Hebben? Hier: klik.)

Een kind.

En nog een kind!

Wat een geluk.

Ik ben gewoon niet zo heel erg geïnspireerd. Ik weet echt niet waar ik over moet schrijven. Over de sneeuw buiten? Van sneeuw zal ik nooit genoeg krijgen – maar er zullen vast zat mensen zijn die het zo langzamerhand meer dan zat zijn. Over mijn obsessie voor poppen? Ik denk niet dat dat ook maar iemand interesseert, buiten mijn medestanders in het poppenwereldje. Over mijn kinderen, dan? Tja. Voor mij erg bijzonder, maar voor anderen?  Over mijn werk, dan? Mwah. Valt ook niet zo bijster veel over te zeggen, eigenlijk. Het laatste boek dat ik heb gelezen? Dan Brown – anti-climax.

Op het gevaar af een beetje depressief te klinken: wie niks meemaakt, heeft ook niet zo heel veel te vertellen. Dat is zo’n beetje de conclusie. Iemand nog suggesties voor een nieuwe windrichting in mijn bestaan, toevallig?

Poehee, ik ben er weer. Er had weer eens een of andere idioot gemeend mijn site te moeten gebruiken voor het versturen van een hele lading ongewenste email, dus hij was even op slot. Alles is weer up to date nu, potentieel gevaarlijke (lees: eventueel makkelijk toegankelijke) oude weblogs staan op non-actief. Hopelijk dus geen inbraken meer!

Verder niet echt nieuws, vrees ik. Ik pruts wat met poppen, ik geniet van de sneeuw en het lekker koude weer. Ik werk eens wat. En ik heb vooral heel veel aanvaringen met mijn puberkleuterzoon. Er schijnt al sinds het begin van het schooljaar een project sociale omgangsvormen (of zoiets; ze noemden het anders) te lopen op school. Nou, ik heb er nog niet veel van gemerkt! Het lijkt er eerder op dat de bloedjes nu dus haarfijn weten hoe ze het NIET moeten doen en dat maar in de praktijk gaan brengen… Pfff, ik troost me maar met de gedachte dat het allemaal wel weer over zal gaan, ooit.

Ik ben er heus nog wel, hoor. Echt waar. Maar als ik geen monsters aan het meppen ben, dan houd ik me hiermee bezig:

Nog zo’n grote obsessie. En als ik dat niet doe, dan brei ik. Of lees ik. Of knuffel ik mijn kinderen. En verder staat alles een beetje stil hier. Volgens Nynke: alle auto’s. Volgens mij: het leven in het algemeen. Het wordt hoog tijd voor weer eens wat meer leven in de tent, ja. Maar eerst de kerstvakantie maar weer even door.