Archief voor de categorie ‘kind’

Vier!

ietwat ondeugende elf

Kleine ondeugd is helemaal klaar voor school. Morgen meteen een hele dag. Benieuwd wat ik ’s middags nog aan kind terugkrijg!

dag Nyn

Vandaag is de laatste ochtend dat ik alleen thuis ben met Nynepluis. Vanaf volgende week gaat kind deel twee namelijk ook naar school. Eerst twee ochtenden wennen, dan een weekje vakantie, en dan… dan is ze echt weg! De luizencape is aangeschaft, de rugzak ligt klaar, de drinkbeker was allang in gebruik. Alleen nog even gymschoenen (gewone normale zónder lichtjes a.u.b.! Is dat nu zo moelijk? Ja, dus.) en een fruitbakje zien te vinden.

Snif. Ik denk dat we zo maar even bij de bakker twee taartjes gaan halen.

Nee.

Oké. Kan iemand mij misschien even uitleggen wat er in vredesnaam mis is met gewoon “nee” tegen je kind zeggen? Kijk, ik snap best dat je niet de hele tijd politie-agentje moet staan spelen. En dat de ganse dag je de longen uit het lijf brullen (Laat dat! Niet doen! Hou op!) ook niet de manier is. Maar ik word kots- en kotsmisselijk van al die (meestal Amerikaanse) artikelen over positief opvoeden die je te pas en te onpas tegenkomt op internet de laatste tijd. Als je kind met de plakbandhouder speelt en de hele kamer vol plakt, dan moet je zeggen: “Oh! Kijk nou eens! Je hebt mammies plakband gevonden! Wat leuk! Ja, wat voelt dat gek, hè? Dag-dag plakband! Geef je hem nu weer aan mammie?” Sowieso vind ik die gewoonte om het tegenover je kinderen over jezelf in de derde persoon te hebben al misselijkmakend. Ik ben IK. Ik ben hun moeder, ja, maar dat snappen ze ook wel zonder dat ik het woord mama elke zin twee keer laat vallen. En als mijn kinderen aan het klieren zijn en ik wil dat ze iets aan mij geven, dan vraag ik dus: “Wil je dat even aan mij geven en nu meteen ophouden met die onzin alsjeblieft?” Simpel genoeg, en hé, ze snappen het ook nog, is dat niet gek? Die arme tere kinderzieltjes toch. Ja, vind je het gek dat er alleen nog maar prinsjes en prinsesjes in de klas lijken te zitten!

Eindelijk!

Na bijna anderhalf jaar zwoegen is het binnen: het A-diploma! Meneer deed het met twee vingers in de neus (of met een vinger in zijn oor). Had-ie dat dan niet wat eerder kunnen gaan doen?! 😉 Nu door naar B. En tegen de tijd dat we daar mee klaar zijn, begint het feest waarschijnlijk weer van voren af aan met zusjelief. Hoera!

klein nat Ootje

:)

Het mooiste geluid ter wereld: Nyn die schaterlacht om iets wat Oot doet. 🙂

7 :)

Mijn grote jongen van 7!

Olivier 7 jaar

Project: zelfstandig

Tijdens de informatiebijeenkomst voor groep 3 eerder dit jaar zei de juf iets wat me meer is bijgebleven dan de andere dingen die ze zei. Ouders van groep 3-leerlingen, zei ze, moeten durven de kinderen zelfstandig te laten zijn. Ze moeten erop durven te vertrouwen dat ze zelf ook hun jas en tas kunnen ophangen. Moet jij eens zien wat ze allemaal met die luizencape doen, dacht ik  destijds.

Maar nu, nu Ootemetoots groep in verband met ruimtegebrek (30 kinderen bij elkaar in een klein hokje, wat wil je)  is verhuisd naar een groter lokaal dat op de eerste verdieping ligt en we dus elke morgen in file met zijn allen die trap op moeten, heb ik besloten jufs advies maar eens in de praktijk te gaan brengen. Project: zelfstandig is vanmorgen van start gegaan.

Het zag er als volgt uit: rugzak op de rug van kind, in plaats van aan de hand van moeder. Gymtas… eh, oké, nog aan hand van moeder, maar wel snel in handen kind geduwd bij school. Kind de trap op geduwd en toen losgelaten. Laaaaaaaat… los. Vervolgens  5 minuten tegen de kast geleund. En zie daar! Daar was hij! Een heel blij, heel trots kind, jas en tassen keurig op hun plek, fruittrommeltje en drinkbeker in de hand. Helemaal zelf.

Ik denk dat ik dit bij kind deel twee vanaf dag drie ga doen. 😉

lekker vies

Op de fiets met Oot en Nyn naar de Westbroekplas, even lekker door zand en water rennen, en dan op de terugweg een patatje en wat frikadellen halen bij de snackbar. Viezer kan het bijna niet, maar zó lekker! 😀

En vanavond halen we chinees. Ja, het is vakantie of niet, hè. Het doet mijn ik-ben-goed-want-ik-heb-niet-gesnackt schouderklopje van gisteravond wel weer een beetje teniet, maar hé. Ik kan niet op alle vlakken schitteren. 😉

Mijn poppenverslaving houdt trouwens ook nooit meer op. Heb ik net besloten dat ik er nu toch echt wel genoeg heb, kom ik deze tegen:

Ze is nog supergroot ook – 60 cm. Terwijl ik echt altijd heb gezworen dat 40 cm meer dan genoeg is. Goedkoop is ze ook niet echt natuurlijk. Dat wordt sparen. 😉