Ik weet dat het een beetje zielig is, maar mijn god, wat heb ik een hekel aan slakken. Van die bruin-groen gevlekte naakte, die ineens middenin de woonkamer opduiken. Alsof ze zomaar, splat, van het plafond naar beneden zijn komen vallen. Toen we hier net kwamen wonen, doken ze met zijn honderden tegelijk op, nu is het er nog eentje hier en daar, zeer sporadisch. Maar ze blijven net zo vies. En je denkt toch niet dat ik ze zo tussen duim en wijsvinger pak, hè. Yuck.

Ach… die arme Marietje is niet meer. Ze zag er al erg slecht uit de laatste tijd en scharrelde als een oud dametje door haar kooi, op zoek naar licht verteerbare, zachte hapjes.

We hebben haar maar begraven onder het konijnenhok, bij de andere overleden hamstertjes. Dag, beestje!

O nee, ze zijn er weer. Slakken. Overal slakken. Ik heb niets tegen de beestjes, maar ik vind niets erger dan het geluid onder mijn voeten als ik er per ongeluk op ga staan. Het onbeschrijfelijke leed. Krak, daar gaat je huis. Splash, daar ga je zelf. Bestaat er iets ergers?

Sorry, slakken. Duizendmaal sorry. Ik doe mijn best, echt. Maar het is niet makkelijk, ‘s avonds laat in de stromende regen. Of ‘s ochtends vroeg manoevrerend met de fiets, 15 kilo kleuter achterop.

Het spijt me.

(Dat doet me denken aan het allerbeste verhaaltje van Toon Tellegen, over een beestje dat zich overal voor verontschuldigt… Was het een bladluis? Ik moet het eens opzoeken.)

DSC02907, originally uploaded by meike.

Hij is klaar! Gisteren van de naalden gekomen: mijn konijntje met truitje. Moet alleen nog even een staartje maken, maar daarvoor moet ik eerst Pieters passer zien te vinden. Want zo uit de hand twee even grote cirkeltjes met een gaatje knippen voor een pom-pommetje, nou, dat gaat dus niet lukken.

Door naar het volgende beestje! Waarschijnlijk nóg een konijntje, maar dan van lichter garen, iets kleiner, en met een jurkje in plaats van een truitje. Gewoon het zusje van deze, zeg maar. Wat ben ik blij dat ik het breien herontdekt heb! Ik amuseer me kostelijk.

Hij is af! Mijn versie van het leukste hondje ooit! Precies 1 maand heb ik erover gedaan, phew. Viel nog niet mee; uitzoeken hoe het hoofdje in vredesnaam in elkaar moest en het vervolgens zo netjes mogelijk proberen te naaien kostte bijna meer tijd dan het breien van al die kleine stukjes. Wel fijn weer wat nieuwe technieken geleerd daardoor, ook nooit weg. Morgen ga ik nog wat foto’s bij daglicht nemen.

Edit: alle foto’s die je maar zou willen zien staan hier.

Soms wou ik dat ik een bijna-vierjarige was.

“Waar is Bolke, papa?”

“Bolke is dood, Olivier, die heb ik gisteren naar de dierenarts gebracht.”

“O. Maar ga je hem dan straks weer ophalen?”

“Nee, dat kan niet, hij is dood.”

“O. Nou, dan gaan we straks toch een nieuwe kopen!”

Humm. Het is wel de week van de beestjes, zeg. Gisteren Jippie laten inslapen, en zojuist ontdekte ik tijdens het verschonen een vreemd gezwel in de wang van Bolke de cavia. Hij lijkt er zelf weinig last van te hebben; zijn mond hangt wat open, en volgens mij mist hij een stuk tand, maar ik mag wel gewoon overal aankomen en hij lijkt ook gewoon hooi te kunnen knabbelen. Iemand verstand van rare caviawangen? Misschien toch eens een dierenarts bellen…

19.30 u.: Nou, ik ben er wel weer even klaar mee voorlopig. Meteen vanavond een afspraak bij de dierenarts, en zojuist kwam Pieter terug met een lege kooi. We hebben Bolke ook moeten laten inslapen. Klote.

En toch blijft het raar, ‘s ochtends voor tienen al twee erotische scenes voor de kiezen krijgen. In mijn te redigeren boek, wel te verstaan!! Ha.

Vandaag is sowieso een wat vreemde dag, want straks ga ik met zusjelief poes Jip naar de dierenarts brengen. En heel waarschijnlijk gaat poes Jip niet meer mee terug naar huis. Ze heeft tumoren door haar hele lijfje, en langzamerhand begint het verval in te treden. Diarree door het hele huis, dat soort dingen. Niet prettig voor Jip, en al helemaal niet prettig voor Janneke (mijn zus). Om nog maar te zwijgen over neefje Julian, die het hele huis door kruipt.

Ach, Jippie. Veel te klein het moedernest verlaten (wisten wij veel), de eerste dagen op een warm kruikje doorgebracht. Iiieeeeew, klonk het door ons flatje. Ach, Jippie. Na de eerste krolsheid onder het mes, waggelend van de narcose door de kamer tot ze letterlijk omviel. Raar beest, altijd geweest. Maar wel onze Jippie. Dag, Jippie…