Soms denk ik wel eens: wel wat voorspelbaar zo langzamerhand, die plotselinge jubelstemming elk jaar weer wanneer het herfst wordt. Maar ach, wat maakt het ook uit. Je moet toch érgens blij van kunnen worden?

En er zijn heus nog wel meer dingen! De snuitjes van mijn kinderen, om nog maar eens een open deur te noemen. Het huis waar we in wonen. Het simpele feit dat we nog steeds allemaal gezond zijn. En dit:

Breien voor mijn poppen. In herfsttinten, natuurlijk. En er dan lekker buiten foto’s van maken! Daar word ik nou gelukkig van.

Ik ben er heus nog wel, hoor. Echt waar. Maar als ik geen monsters aan het meppen ben, dan houd ik me hiermee bezig:

Nog zo’n grote obsessie. En als ik dat niet doe, dan brei ik. Of lees ik. Of knuffel ik mijn kinderen. En verder staat alles een beetje stil hier. Volgens Nynke: alle auto’s. Volgens mij: het leven in het algemeen. Het wordt hoog tijd voor weer eens wat meer leven in de tent, ja. Maar eerst de kerstvakantie maar weer even door.

Kijk, en dit doe ik dus het hele weekend:

Cakejes en taartjes en bonbons en ook nog een gebakken ei, maar dat stond niet zo leuk bij de taartjestoren (hoe noem je zoiets eigenlijk echt?).

Jahaa, het is dan misschien nog lang geen 5 december, maar de voorbereidingen zijn in volle gang hier hoor! Vandaag zijn we extra naar Amsterdam gereden voor de IKEA minikeuken. Bijna nooit op voorraad – maar nu wel, dus we hebben onze slag geslagen. Met kookpitjes die echt rood gloeien… O, om toch weer een kind te zijn… (Jammer alleen dat je dan vanzelf ook weer puber wordt. Hmm. Nee, toch maar niet dan.)

Nu nog op zoek naar het piratenschip, de duikboot, en zelf nog even flink doorwerken aan het fruit, de cakejes en koekjes, de gebakken eieren (alles van vilt  natuurlijk, wat dacht jij dan! ), de poppenhuispopjes, etc. etc. etc.

Ken je dat gevoel? Dat je heel veel ideeën in je hoofd hebt, maar dat het je maar niet lukt ze om te zetten in daden? Dat heb ik nu dus. En het is niet eens 35 graden!

Ik wil

minstens één pop maken met mijn nieuwe haartjesgaren

de ramen lappen (terugkerend thema)

eindelijk eens verder werken aan het vilten speelgoedeten (voor de Sint)

meer poppenkleertjes breien

alle poppen die ik nog op de plank heb staan afmaken

En ga zo maar door.

Pffff.

Het gaat goed met mijn poppenkraam! Tegenwoordig zijn de poppen die ik maak al verkocht voordat ik ze helemaal af heb.

Het popje dat je hierboven ziet, was er eentje in opdracht – besteld door een mevrouw in de US die ook mijn roze ballerina-pop en mijn lavendelfeetje heeft gekocht. Voor haar derde dochter zocht ze een knuffelpopje, en hoewel ik normaal gesproken liever niet in opdracht werk (deadlines heb ik al genoeg bij mijn ‘gewone’ werk, dus bij mijn creatieve uitspattingen probeer ik ze te vermijden), maakte ik voor zo’n goede klant natuurlijk graag een uitzondering.

Nu weer terug naar mijn laatste nieuwe pop: Gwendolina. Ook al verkocht, dus. (Moet af en toe toch een beetje reclame maken voor mezelf!)

Gisteren weer even in het huis geweest. Mijn hemel, het zag eruit alsof er een bom was ontploft! Ik geloof niet dat ik zo zou kunnen wonen. Ik bedoel, ik dacht dat wij veel spullen en rommeltjes hadden (die overigens nu nog steeds zitten weggestopt in kasten, klein overblijfsel van de bezichtigingen, ha!), maar nadat ik de chaos daar heb gezien, vind ik ons huis ineens heeeeeel netjes en georganiseerd!

En toch (of juist daarom, misschien) werd ik er weer helemaal blij van. Want als al die rommel eruit is, als alles geverfd en opgefrist en opgeknapt is, dan wordt het zo’n geweldig leuk huis! Ik voel het gewoon.

Nu ga ik even een rondje door de kamer dansen. En daarna mijn konijneneierwarmers (dat leest lekker, hè!) afmaken.

Wil iemand dit kleintje misschien eens vertellen dat het echt niet netjes is als je je ouders potverdorie elke nacht een paar keer wakker maakt? Die periode hadden we nu toch wel gehad, dacht ik zo! Zucht. ‘T zal wel aan de lente liggen, of zo. Slapen jij! Ssssst, slapen!

Ik probeer echt te werken vandaag, met mijn hoofd vol watten. Echt. Ik heb zelfs al twee hoofdstukken af. Twéé! Normaal gesproken doe ik zeker het dubbele! Grom. Misschien moest ik het maar gewoon opgeven en verdergaan met mijn andere hoofden vol watten wol.