Archief voor de categorie ‘wonen’

splat

Ik weet dat het een beetje zielig is, maar mijn god, wat heb ik een hekel aan slakken. Van die bruin-groen gevlekte naakte, die ineens middenin de woonkamer opduiken. Alsof ze zomaar, splat, van het plafond naar beneden zijn komen vallen. Toen we hier net kwamen wonen, doken ze met zijn honderden tegelijk op, nu is het er nog eentje hier en daar, zeer sporadisch. Maar ze blijven net zo vies. En je denkt toch niet dat ik ze zo tussen duim en wijsvinger pak, hè. Yuck.

Stella

Kijk! Waar een weekje vakantie al niet goed voor is. Zeker zo’n week waarin het zo enorm KOUD is… Brrr. Was ik even blij dat we een huisje hadden gehuurd en dat we niet, om maar iets te noemen, alvast eens gingen oefenen voor ons kampeeravontuur van de zomer… Ieeeeh, nee, gelukkig niet! Lekker warm in ons huisje kwam ik nog eens ergens aan toe. Zoals bijvoorbeeld de pop afmaken van mijn recente poppenmaakweekend. Zie hier het resultaat:

Stella

Ben er helemaal blij mee! En Nynke (normaal meer bezig met broerlief imiteren – het betere gooi-, smijt- en racewerk) gelukkig ook. 🙂

Voor het eerst sinds jaren vond ik het trouwens fijn om weer naar huis te gaan. Thuis, maar dan zonder rare types en nare geuren. Ik blijf een soort voorbehoud voor mezelf inbouwen – wacht nu, juich niet te vroeg, het kan nog steeds allemaal misgaan – maar dat weerhoudt me er niet van om het naar mijn zin te hebben hier. Zeker nu ik heb ontdekt dat het vreselijk leuk is om in de tuin bezig te zijn! Ik neem zelfs de wurmen voor lief. Die in de achtertuin dan. Die in de voortuin zijn doorgeĂ«volueerd, gatverdegatver. Daar mag Pieter morgen gaan wroeten, ik geef de nieuwe plantjes wel aan, hahaha! Ik zal binnenkort eens wat buitenfoto’s maken om de boel hier wat op te fleuren.

NB: de pop is niet gemaakt naar mijn eigen ontwerp, maar naar dat van mijn poppenmaakvriendin Fröken Skicklig.

knollen

Eigenlijk, bedacht ik vanochtend tijdens het terugsteken van de 100+ breisteekjes van mijn kantomslagdoek omdat ik een telfout had gemaakt, eigenlijk mag ik helemaal niet klagen. Ik woon in een groene gemeente (nog nooit ergens zoveel gemeentegroen gezien), in een groot huis, met een (voor deze contreien) aardige tuin met veel privacy. Tot zo ver de makelaarsomschrijving.

Ik kan (meestal) kopen wat ik wil van mijn eigen verdiende geld, ik heb daarnaast een man die genoeg verdient, dus om een centje meer of minder hoef ik niet wakker te liggen, ook niet in ‘deze tijden’. Maar mensen, het gaat niet om de materie. Het gaat om wat er van binnen gebeurt. Dat brengt me bij de wortels, en bij de knollen en citroenen.

Het gaat om het feit dat ik ervan baal dat ook dit huis weer niet goed geisoleerd is, dat ik ook hier weer elk geluid van hiernaast hoor. En ja, het had vele malen erger kunnen zijn, want stel je eens voor dat het een gezin met zes kinderen in de leeftijd van 2 – 16 was geweest. Dat is het niet, dus ik mag me in mijn handjes knijpen.

Het gaat erom dat ik me bekocht voel, knollen voor citroenen.

Het gaat erom dat ik net een beetje geworteld was, toen de ware aard van haar hiernaast naar boven kwam. Om het feit dat ik mijn hoofd heb moeten buigen omwille van de lieve vrede. Diep van binnen weet ik dat dat het beste was, want met ruzie ben je nog veel verder van huis, en het staat best leuk, het speelhuisje weggestopt in de allerverste, allerkilste hoek van de tuin zodat de glijbaan nog net past en je ook nog eens net de tuin weer uit kunt via de zijpoort, mits je niet te veel bitterballen nuttigt. En weet je, ik begrijp haar zelfs ook nog wel – maar het gaat om de manier waarop.

Conclusie: van mijn wortels,  die zich net een beetje lekker hadden ingenesteld in de Noord-hollandse dorpsklei, kun je een smeuiige najaarsstamppot maken nu. Ik ben dol op stamppot, maar mag het dan wel met die van de buren?

eekhoorn

nootjesJongens, wat is het hier heerlijk. Gisteren waren we net eekhoorns – een paar stappen van onze achtertuin verwijderd, in het gemeentegroen, stikt het van de hazelnootstruiken! En niemand die de nootjes raapt. Nou, daar hebben we eens even verandering in gebracht, de mini’s en ik. Oliviers halve schoolrugzakje vol!

Het wordt echt herfst nu, en zoals gewoonlijk knapt mijn humeur daar enorm van op. Helemaal in dit nieuwe ruime huis! Toen ik gisteren van het consultatiebureau naar huis fietste (Nyn moest voor een extra controle in verband met haar niet zo heel handige manier van lopen, maar eigenlijk wist men er daar ook niets zinnigs over te zeggen, dus mogen we over drie maanden weer terugkomen…), was ik ineens zo blij dat ik hierheen mocht, dat ik niet in het buurtje daar hoefde te blijven, zoals vroeger. En nu zit ik op mijn zolderkamer, terwijl buiten de wind en regen tekeer gaan, en voel ik me gewoon als een visje in het water.

Dat ik dat ooit nog mocht meemaken! Ik word er gewoon bijna sentimenteel van. Nu gebeurt dat de laatste tijd wel vaker – zoals dinsdag, toen ik op Oliviers school stond te kijken naar al die springende kindjes, die helemaal uit hun dak gingen bij het verrassingsoptreden van Ali B (ter ere van het 25-jarig bestaan van de stichting waar de school deel van uitmaakt). Ik moest gewoon een paar keer extra met mijn ogen knipperen, ik Muts. Ach, het komt gewoon door de herfst, ja. Of zou het dan toch de leeftijd zijn? Allemachtig.

puf

Jawel, ik zit alweer achter mijn eigen vertrouwde PC, al een week ongeveer. Maar die foto’s, die moeten nog even wachten hoor. Tot het huis er iets minder uitziet alsof er een bom is ontploft. Want al hebben best wel veel dingen hun eigen plekje inmiddels gevonden,  best wel heel veel andere dingen (boeken, bijvoorbeeld. Of wol. Mijn hemel…) ook nog niet.

Bovendien wonen er in dit dorp meer spinnen dan mensen (niet dat ik bang ben voor spinnen, maar het ziet er zo slordig uit, al die webben), en hebben we ook nog een mystery guest in de vorm van een slak die (echt, ik lieg niet) elke nacht uit het (heel seventies, in de vloer verzonken) verwarmingsrooster komt geslopen, mijn nieuwe rode mat helemaal volcirkelt met slijm en zich dan weer snel verstopt. Jullie begrijpen dat ik het schoonmaken van het rooster nog steeds voor me uit schuif. Ik durf er alleen van ongeveer een meter afstand naar te kijken, me verbazend over de hoeveelheid spinnewebben en slakkenslijm aldaar.

Oja, en dan is het ook nog warm. Trouwe lezers van dit weblog weten dat bij mij de energiestand dan naar ongeveer -200 keldert. En dus gebeurt er hier helemaal niks. Dit is alweer de derde dag dat ik alleen thuis ben met het kleine meisje; de grote jongen is op zijn jaarlijkse kampeeruitje met opa en oma – en ik kan jullie wel vertellen, de lamlendigheid heeft genadeloos toegeslagen. Al drie dagen neem ik me voor, zoals het een goede pas verhuisde huisvrouw betaamt, de ramen eindelijk eens te lappen, en al drie dagen lang kom ik niet verder dan bewonderend naar mijn twee nieuwe zemen staren. Misschien dat ik vandaag eens uit de band spring. Misschien bak ik wel een cake.

gelukt

We zijn er! Het is wel even wennen, ik voel me nog wat ontworteld… Gek was dat, het oude huis schoonmaken en al ergens anders wonen. Het is je huis niet meer, en je wilt ook niet dat het je huis nog is, maar het ruikt wel nog als thuis. Terwijl het nieuwe huis eigenlijk alleen nog maar naar verf ruikt, met hier en daar nog wat muffigheid van de vorige bewoners.

Andere geluiden, dat is ook wennen. Niet zo geluiddicht als ik gewild zou hebben – ik geef de hoop maar op, op dat gebied. Maar de buren lijken me nog steeds erg aardig, en ze roken, rochelen of stinken tenminste niet! Nog Ă©Ă©n dag dozen uitpakken, en dan is het terug naar het normale leven. Pieter weer aan het werk, en ik ook, als een gek, want boekjes redigeren en verhuizen, nee, dat gaat niet echt samen.

Binnenkort foto’s, als mijn PC ook is aangesloten (zit nu op Pieters laptop).

doos

Ook leuk: te weinig verhuisdozen gekregen. Ze zitten allemaal vol, en ik heb er echt toch nog wel een stuk of tien nodig, schat ik zo! Morgen om half negen zijn de mannen van het verhuisbedrijf er; nu maar hopen dat ze nog wat extra doosjes in de wagen hebben.

Verder verloopt alles gelukkig voorspoedig. Het begint al lekker te galmen hier. 🙂

Als allerlaatste pakken we natuurlijk de computer in, dat begrijpen jullie wel. Nog eeeeeventjes lekker Simmen vanavond. :mrgreen:

Ergens eind komende week hoop ik dan weer online te zijn, in een vers nieuw huis. Tot dan!

stoom

Nog minder dan twee weken, en onze lijst met klussen die nog gedaan moeten worden voor de verhuizing groeit gestaag. De vermoeidheid in het lijf ook. Tel daar nog eens twee kindertjes bij op die elkaar blijven slaan, geen oppas op de weinige klusdagen die ons nog resten, een grote berg dozen in de woonkamer, en je weet wel hoe ik me voel zo langzamerhand. Gelukkig gaan de buren vandaag op vakantie en komen ze pas weer terug als wij al lang en breed verhuisd zijn. Jawel, er zijn ook lichtpuntjes!