Ik wilde zo graag dat de herfst begonnen was, dat we vanochtend in het bos eikeltjes zijn gaan zoeken. Maar ja, die zijn er natuurlijk nog helemaal niet. Het regende wel! Dat was alvast prettig, want regen in het bos vind ik heerlijk. Het geluid alleen al doet me glimlachen, dat getik en gedrup en geritsel. Alsof er duizend kaboutertjes met emmertjes rennen.

En nu ga ik weer snel terug naar onze eettafel, waar Pieter en ik tegenwoordig gezellig samen hobbyen. Hij doet zijn postzegels, ik mijn popjes. Kneuterig toch? Ik voel me ineens een stuk minder eenzaam in mijn hobby-ijver. Liefs!

Na een dag worstelen met hele kleine stukjes poppentricot wilde ik mijn nieuwe naaimachine bijna de tuin in schoppen, tot ik opeens dacht aan mijn speldenkussen. Of eigenlijk: de spullen die ik daarvoor gekocht had. Natuurlijk! Het speldenkussen! Men neme:

1 lapje Amy Butler stof

1 lapje 100% wolvilt

2 met stof beklede knoopjes

een flink eind borduurgaren

een flinke pluk vulwol

een klein beetje gedroogde lavendel

een schaar

een naaimachine

en 30 minuutjes vrije tijd.

En voila!

Een speldenkussen! Mijn naaimachine en ik zijn weer vriendjes, mijn spelden zijn blij. Wat wil een mens nog meer?

P.S. Voor wie er ook een wil maken (je weet maar nooit): hier staat hoe het moet.

Ach… die arme Marietje is niet meer. Ze zag er al erg slecht uit de laatste tijd en scharrelde als een oud dametje door haar kooi, op zoek naar licht verteerbare, zachte hapjes.

We hebben haar maar begraven onder het konijnenhok, bij de andere overleden hamstertjes. Dag, beestje!

Ik weet nooit zo goed wat ik met aalbessen aan moet. Ze zijn best lekker, hoor, maar zo zuuuuuuur! Zelfs met suiker krijg ik er nog zo’n zuinig mondje van. Daarom heb ik ze vandaag maar eens in een taart verwerkt. Nou ja, eigenlijk is het meer een soort omkeercake.

Het recept is als volgt:

Ingrediënten:
75 gr boter of margarine
150 gr suiker
1 pakje vanillesuiker
2 eieren
80 gr bloem
100 gr maïzena
2 tl bakpoeder
500 gr aalbessen
greinsuiker

Bereiding:
Verwarm de oven voor op 175°C (hetelucht 160°C). Beleg een springvorm met bakpapier (ook de randen). Ris en was de bessen en leg ze in de vorm.

Roer boter, suiker, vanillesuiker en eieren schuimig. Vermeng bloem, maïzena en bakpoeder en voeg het bij de boter. Klop tot een luchtig beslag is verkregen en giet het over de bessen.

Bak de taart 60-70 minuten.

Na het bakken de rand van de springvorm verwijderen en de koek minstens een kwartier laten afkoelen en dan op een schaal omdraaien. Verwijder de bodem van de springvorm en het bakpapier.

Bestrooi de taart met greinsuiker.

Bron: Jannekes.nl

En je raadt het nooit: lekker!! Alleen greinsuiker had ik niet (wie wel) - maar gewone suiker eroverheen is ook heerlijk. Oja, en minder aalbessen kan ook best. Meer cake, minder bessen.

Dat ben ik: verslaafd. Aan poppen maken, ja, dat wisten jullie, en aan breien. Naaldvilten, ook erg fijn. Maar nu heb ik er een nieuwe verslaving bij, en wel eentje van *gasp* TV. Ik ben helemaal niet zo dol op TV, kan me er vreselijk aan ergeren zelfs. Als het aan mij lag, ging de TV de deur uit. Maar nu heb ik Grey’s Anatomy ontdekt. Eh, was dat niet die serie die al zo ongeveer vanaf 2005 op de buis is? Yup. Alleen had ik hem nog nooit gezien. Nu wel. Nu kijk ik hem op You Tube, vanaf de allereerste aflevering. Hé! Dat is dus eigenlijk niet op TV! Misschien dat ik eens op Marktplaats moet gaan snuffelen naar de DVDs. Of heeft iemand ze nog toevallig liggen?

Pindakaas. Weer geen baan voor Pieter. Er was een andere kandidaat die deze baan al eens als project had gedaan, en ja, daar kun je als buitenstaander natuurlijk niet tegenop. Maar Pieter was een erg goede kandidaat en bleef zeker nog in de portefeuille bla-die-bla-die-bla.

Excuseert u mij, ik ga even iets schoppen.

… gehoord. Geen nieuws is goed nieuws? Wie zwijgt stemt toe? Of gewoon: tja, wat moeten we nou met die man… nog maar even een paar nachtjes over slapen dan?

Wie het weet, mag het zeggen! (We waren even een weekendje weg met de familie, vandaar de enigszins late update.)

P.S. Teen gaat alweer veel beter gelukkig! Ben van de pijnstillers af, mijn Birki’s passen weer en ik hoef bijna niet meer te hobbelen. Fijn! En nu maar hopen dat het nóóit meer terugkomt!

Eigenlijk wilde ik het hier nog niet over hebben - het voelt een beetje alsof ik er een vloek over zou uitspreken op die manier. Maar aangezien ik een beetje wiebelig ben vanochtend en ik verder niets kan vanwege Teen, wil ik het toch even kwijt.

Pieter heeft dinsdag een echt serieus sollicitatiegesprek gehad bij DSM in Sittard. Precies de baan die hij zoekt, goede voorwaarden, én met nog mogelijkheid tot groei.

We dachten aanvankelijk dat het, na de introductie van YER, meer een soort kennismaking zou zijn, dat de rest eigenlijk al in kannen en kruiken was, aangezien Pieters CV zo mooi aansluit op de eisen in de vacature.
Niets bleek minder waar - er zijn ook nog andere kandidaten (waar YER overigens niets vanaf wist), en dit was pas de eerste ronde (van drie).

En nu weet ik het allemaal even niet meer. Waarom moet het altijd allemaal zo moeilijk gaan?! Of is dat heel naief van me… Ik ben zo bang dat het wéér niks wordt… En dan zie ik het even allemaal niet meer. Dit was de eerste echte mogelijkheid tot verandering in zo ongeveer anderhalf jaar… Als dit niet lukt, wat dan? Zo langzamerhand ben ik aan het eind van mijn Latijn.

We zouden nog deze week bericht krijgen - vandaag dus, als ze zich aan hun afspraak houden. Ik weet niet meer waar ik het moet zoeken.