It’s official: Nynkes eerste echte woord is gewoon, net als bij haar broer, “aaannnn”. Met bijbehorend prutsvingertje op het lichtknopje. Hahahaha. Ik heb het echt niet getraind, echt niet! Mama of papa zegt ze nog niet, maar dat kan ook komen doordat Pieter en ik geen zin hebben om op zo’n zoete-lieve-tut toontje tegen haar te praten – “moet mama jouw jasje even dicht doen dan schatje?” Urgh, elke keer als ik zoiets hoor in een winkel gruwel ik er weer van. Wat is er mis met jezelf in de ik-vorm benoemen? Ze weet heus wel wie we zijn! En dat benoemen dat komt vanzelf wel.

Nyn kruipt nu met hoge snelheid overal heen, het tijgeren doet ze nog maar heel af en toe, per ongeluk, als ze is vergeten dat op handen en knietjes veel sneller gaat. Leuke andere nieuwe truc: op de knietjes in bed zitten en dan alles eruit smijten. Wel jammer dat ze nog niet doorheeft dat je daarna best weer zelf kunt gaan liggen om te gaan slapen. 😉

En natuurlijk zo eenkennig als de pest op het moment! Het is zelfs zo erg dat ze zich bij de ene leidster op de creche in de armen stort, terwijl ze zich bij de andere leidster als een aapje aan me vastklemt en ik de vingertjes letterlijk los moet wrikken. Volgende week hebben we een familieweekend met bijna iedereen van omi’s kant, dat wordt een waar brulfestijn, ben ik bang…

P.S. Op de foto: met nichtje Mare. 🙂