Dagboek van Nynke

Als zo’n kind nou toch eens zelf zou kunnen zeggen wat er aan de hand was, dát zou zo fijn zijn. In plaats van de halve nacht te krijsen, krijsen en krijsen, alsof ze met haar kleine teen tussen de bankschroef zat.

Vanochtend, na een tochtje langs bakker en supermarkt, zag ik ineens het licht. Of eigenlijk: het licht scheen erop, toen mevrouw erg hard moest lachen om een grapje van broer Olivier. Daar zat hij: tand nummer vijf, naast die twee kleintjes onderaan in het midden.

Had dan dan toch gezegd… Olivier, ook wakker geworden van alle drama, vroeg zich tenminste nog af waar die schildpadden toch vandaan kwamen, en wat papa er dan mee ging doen? Zucht.

Hieper de piep… hoeraaaaaa! Nynke muis is er alweer een jaar. En geheel volgens traditie heeft oma Madeleen haar lekker wat taart gevoerd. Dat hoort zo, bij eerste verjaardagen! Verder hebben we het lekker rustig gehouden. Omi en Thijs waren er, hoogzwangere tante Janneke, en opa Homme en oma Madeleen. Precies goed!

Lieve Nynke,

Een jaar geleden werd je al bijna geboren! Gek he.

Je lijkt weer helemaal hersteld nu – en hoe! Mijn hemel, het eet als een bootwerker! Gisteren had ik gewoon niet genoeg bami; ik heb je nog een gedeelte van mijn portie moeten geven, het bekje blééf maar open gaan! Ik geloof dat er iets ingehaald moet worden…