Dagboek van Nynke

Lieve Nynke,

De tijd vliegt! En sinds ik weer aan het werk ben, kom ik aan veel minder dingen toe…waaronder het schrijven in je dagboek. Snel wat aan doen dus!

Ik vind het nog steeds niks, jou op het kinderdagverblijf. Het gaat wel al wat beter hoor, maar ze zeggen dat je niet zo goed tegen lawaai kunt en daardoor drink je niet zo goed. Dat is nou net wat ik níet wil horen…

Gelukkig gaat het hier thuis wél heel erg goed. Je babbelt dat het een lieve lust is, vooral als je na het drinken in de box ligt, en je bent eindeloos gefascineerd door je handjes! Speelgoed? Helemaal niet nodig, naar je hand kijken is veel leuker! Benieuwd wanneer je dingen gaat pakken. Ik ben even vergeten rond welke leeftijd dat ook alweer is…

Zo Nyn, de eerste prikken (DKTP/Hib en Pneumokokken) zitten erop. En je bent maar meteen erna in slaap gevallen in de kar – je staat nu nog steeds in het halletje, met de regenhoes er nog overheen! En dat terwijl je eigenlijk weer aan een voeding toe bent! Nou ja, ik merk het wel wanneer je weer honger hebt.

Verder zat je – heel saai – nog steeds prima op het gemiddelde wat groei en gewicht betrof (5.075 gram, 57 cm lang, hoofdomtrek 39), en ook de rest was goed. Niks op aan te merken! Je volgde mooi met je ogen, je huid was gaaf, in de luier ook alles prima. Slaapverwekkend, gewoon.

Lieve Nynke,

Je hebt er alweer twee wendagen bij De Glimlach opzitten. En ik had het niet verwacht, maar o, wat vond ik het moeilijk om je daar achter te laten! Niet omdat het daar niet vertrouwd is hoor, integendeel, ik ben erg tevreden over de gang van zaken en de leidsters zijn schatten. Maar op de een of andere manier wil ik jou zo lang mogelijk bij me hebben, het liefst je hele eerste levensjaar! Als dat toch eens zou kunnen…

Vroeger snapte ik het nooit, van die moeders die bovenop hun kind zaten en hem/haar het liefst zo laat mogelijk naar het kinderdagverblijf brachten en zo vroeg mogelijk weer ophaalden. Nu weet ik wel beter… (hoewel ik me aardig weet te beheersen, gewerkt worden moet er toch en met dat soort gedrag wordt het alleen maar moeilijker…)

Je deed het goed hoor. De eerste dag (of dag, het was van 10.00 – 13.00 u.) sliep je maar drie kwartier, maar dag twee haalde je genoeg uurtjes om mij toch wat meer gerust te stellen. Poeh. Het valt niet mee!

P.S. En ja, ik zou het bijna vergeten: we gaan de derde maand in!