It’s official: Nynkes eerste echte woord is gewoon, net als bij haar broer, “aaannnn”. Met bijbehorend prutsvingertje op het lichtknopje. Hahahaha. Ik heb het echt niet getraind, echt niet! Mama of papa zegt ze nog niet, maar dat kan ook komen doordat Pieter en ik geen zin hebben om op zo’n zoete-lieve-tut toontje tegen haar te praten - “moet mama jouw jasje even dicht doen dan schatje?” Urgh, elke keer als ik zoiets hoor in een winkel gruwel ik er weer van. Wat is er mis met jezelf in de ik-vorm benoemen? Ze weet heus wel wie we zijn! En dat benoemen dat komt vanzelf wel.
Nyn kruipt nu met hoge snelheid overal heen, het tijgeren doet ze nog maar heel af en toe, per ongeluk, als ze is vergeten dat op handen en knietjes veel sneller gaat. Leuke andere nieuwe truc: op de knietjes in bed zitten en dan alles eruit smijten. Wel jammer dat ze nog niet doorheeft dat je daarna best weer zelf kunt gaan liggen om te gaan slapen.
En natuurlijk zo eenkennig als de pest op het moment! Het is zelfs zo erg dat ze zich bij de ene leidster op de creche in de armen stort, terwijl ze zich bij de andere leidster als een aapje aan me vastklemt en ik de vingertjes letterlijk los moet wrikken. Volgende week hebben we een familieweekend met bijna iedereen van omi’s kant, dat wordt een waar brulfestijn, ben ik bang…
Eerst het droeve bericht maar: de borstvoeding is niet meer. Nynke had er geen zin meer in, en dan kun je als moeder op je kop gaan staan, maar dan houdt het gewoon op. Dus ook de ochtendvoeding is eraf nu. Eigenlijk heeft mevrouwtje het wonderbaarlijk goed helemaal zelf geregeld, het afbouwen. Geen schema voor nodig, laat het aan je kind over! In totaal heeft ze 14 maanden en een beetje borstvoeding gehad. En hoewel ik erg verdrietig ben dat ze niet meer wil (als het aan mij had gelegen waren we nog zeker een jaar doorgegaan), is het ook wel een periode om trots op te zijn!
Beter nieuws: Nyn gaat met sprongen vooruit! Ze begint nu woordjes na te zeggen, ze kruipt steeds meer op handen en knietjes, ze trekt zich op aan de bank… Razendsnel gaat het nu ineens, na al die maanden waarin er niet zoveel gebeurde.
Het is een eigenwijsje - ze kan echt ont-zet-tend boos op zichzelf worden als er iets niet meteen lukt. Even zo’n krijsende uitbarsting, en dan naadloos over op de zoete “ik ben een meisje en dat zullen jullie weten”-geluidjes. Hihi. Ik vind het ook erg grappig om te zien dat ze dezelfde dingen gaat doen als Olivier hier in huis. Zichzelf bekijken in de spiegelende ovendeur, enzo. Ijdeltuit.
aaaaannnn
It’s official: Nynkes eerste echte woord is gewoon, net als bij haar broer, “aaannnn”. Met bijbehorend prutsvingertje op het lichtknopje. Hahahaha. Ik heb het echt niet getraind, echt niet! Mama of papa zegt ze nog niet, maar dat kan ook komen doordat Pieter en ik geen zin hebben om op zo’n zoete-lieve-tut toontje tegen haar te praten - “moet mama jouw jasje even dicht doen dan schatje?” Urgh, elke keer als ik zoiets hoor in een winkel gruwel ik er weer van. Wat is er mis met jezelf in de ik-vorm benoemen? Ze weet heus wel wie we zijn! En dat benoemen dat komt vanzelf wel.
